Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2021/12228 K.2023/19754

Hükmün tefhim edildiği tarihte cezaevinde bulunan sanığa cezaevi aracılığıyla da temyiz dilekçesi verilebileceğinin yasa yolu bildiriminde açıklanmaması nedeniyle sanığın temyiz isteminin süresinde olduğu kabul edilerek Tebliğname'deki red düşüncesinde iştirak edilmemiştir.

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir sebeplerin bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yerel Mahkemece sanık hakkında; hakaret suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 125 inci maddesinin birinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (a) bendi ve dördüncü fıkrası, 43 üncü ve 62 nci maddeleri uyarınca 1 yıl 2 ay 20 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, görevi yaptırmamak için direnme suçundan 5237 sayılı Kanun'un 265 inci maddesinin birinci ve dördüncü fıkraları, 43 üncü ve 62 nci maddeleri uyarınca 9 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, hapis cezalarına mahkûmiyetin kanuni sonucu olarak 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesindeki hak yoksunluklarının uygulanmasına ve aynı Kanun'un 58 inci maddesi gereğince cezalarının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteminin, hakkında verilen hükümlerin temyiz edilmesinden ibaret olduğu belirlenmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın, üzerinde uyuşturucu madde bulunması nedeni ile hakkında işlem yapmak isteyen polis memurlarına elindeki bıçağı salladığı, kelepçe takılmak istendiğinde katılan K.Ç. ile boğuşma yaşadığı ve görevi yaptırmamak için direndiği, ayrıca katılanlara hakaret ettiğinden bahisle cezalandırılması talebi ile açılan kamu davasında Yerel Mahkemece; katılan ve şikâyetçi beyanları, sanığın tevilli ikrarı ve tüm dosya kapsamından sanığın atılı suçlardan mahkûmiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

A. Sanık Hakkında Görevi Yaptırmamak İçin Direnme Suçuna Yönelik Temyizde

Sanık savunması, katılan ve şikâyetçinin beyanı, yakalama tutanağı, sanığın savunması ve dosya kapsamından sanığın üzerine atılı suçu işlediğinin sabit olduğuna yönelik Mahkemenin inanç ve takdirinde hukuka aykırılık bulunmadığı anlaşılmakla sanığın temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.

Sanık hakkında kurulan hükümde; tekerrüre esas alınan ilama konu suçun inceleme konusu suç tarihinden sonra kesinleşmesi nedeniyle tekerrüre esas alınamayacağının ve sanığın adli sicil kaydındaki diğer suçları işlediği tarihte on sekiz yaşından küçük olması sebebi ile tekerrür hükümlerinin uygulanamayacağının gözetilmemesi ayrıca kurulan hükümde 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesi uygulanırken yapılan hesap hatası sonucu fazla ceza tayini dışında bir hukuka aykırılık görülmemiştir.

B. Sanık Hakkında Hakaret Suçuna Yönelik Temyizde

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1. Sanığın katılan ve şikâyetçi polis memurlarına sinkaflı sözlerle hakaret ettiği kabul edilmiş ise de; katılanın soruşturma aşamasında, şikâyetçinin ise aşamalarda sanığın hakaret ettiğine dair anlatımlarının olmadığı, yakalama tutanağında sanığın hakaret sözlerinden bahsedilmediği, iddianamede yalnızca "bırakın lan keserim kendimi" dediğinin belirtilmesi başkaca bir sözün yer almadığının anlaşılması ve "lan" sözcüğünün hakaret suçunu oluşturmaması karşısında, sanığın atılı suçu işlediğine dair her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığından beraatine karar verilmesi gerekirken yerinde olmayan gerekçe ile mahkûmiyetine karar verilmesi,

2.Kabule göre;

a. Sanık hakkında tekerrüre esas alınan mahkûmiyete ilişkin kararın suç tarihinden sonra kesinleşmesi ve sanığın tekerrüre esas başka bir mahkûmiyetinin de bulunmadığının anlaşılması karşısında, 5237 sayılı Kanun'un 58 inci maddesi uyarınca tekerrür hükümlerinin uygulanamayacağının gözetilmemesi,

b. 5237 sayılı Kanun'da hapis cezası ile adli para cezasının seçenekli yaptırım olarak öngörüldüğü hallerde, aynı Kanun'un 61 inci maddesinde öngörülen ölçütlere göre somut olay irdelenip, anılan Kanun'un 3 üncü maddesindeki fiille orantılı ceza verilmesi ilkesi de gözetilerek, öncelikle seçenekli yaptırımlardan hangisinin seçildiğinin gösterilmesi, sonrasında da alt ve üst sınırlar arasında temel cezanın belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, mükerrir olmayan sanık hakkında, seçimlik ceza öngören hakaret suçunda yeterli gerekçe gösterilmeden temel ceza olarak hapis cezasının tercih edilmesi,

c. Sanık hakkında kurulan hükümde 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesi uygulanırken yapılan hesap hatası sonucu "1 yıl 2 ay 17 gün" yerine "1 yıl 2 ay 20 gün" hapis cezasına hükmedilmesi suretiyle fazla ceza tayini,

Hukuka aykırı görülmüştür.

V. KARAR

A. Sanık Hakkında Görevi Yaptırmamak İçin Direnme Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden Gerekçe bölümünün (A) bendinde açıklanan nedenle Yerel Mahkemenin kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği uygulamaya göre sonuç cezanın 9 ay 10 gün hapis cezası olarak belirlenmesi ve sanık hakkında “tekerrür hükümlerinin uygulanmasına" ilişkin kısmın çıkartılması suretiyle HÜKMÜN, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,