Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2021/12287 K.2023/20004

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yerel Mahkemece sanık hakkında görevi yaptırmamak için direnme suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun'un) 265 inci maddesinin birinci, 43 üncü maddesinin ikinci, 62 nci maddesinin birinci fıkraları uyarınca 8 ay 10 gün hapis cezası ile, hakaret suçundan ise 5237 sayılı Kanun'un 125 inci maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi, 43 üncü maddesinin ikinci, 62 nci maddesinin birinci fıkraları uyarınca 1 yıl 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, her iki mahkumiyet hükmü yönünden 53 üncü ve 58 inci maddeleri uyarınca hak yoksunlukları ile tekerrür hükümlerinin uygulanmasına hükmedilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen tebliğnamede hükümlerin onanmasına dair görüş bildirilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteminin özetle; olayda dayak yiyenin ve mağdur olanın kendisi olduğuna, kelepçenin sıkması nedeniyle biraz gevşetilmesini rica etmesi üzerine kendisine yönelik küfürlü konuşulunca tepki verdiğine ve bu nedenle dayak yediğine, kaşında ve gözünde morluklar oluştuğuna, bu esnada halen kelepçenin takılı olduğuna, bu halde ailesinin ve çocuklarının karşısına çıkmak zorunda kaldığına, atılı suçları işlemediğine, dosyanın yeniden incelenmesi ve lehine karar verilmesi talebine yönelik olduğu belirlenmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

Hükümlü olan sanığın olay günü duruşma dönüşünde cezaevi aracına bindirilirken kendisine şikâyetçi.... tarafından kelepçe takıldığı sırada şikayetçi....'ye ve aracın içerisine alındıktan sonra da katılanlar ile şikâyetçiye hitaben iddianamede belirtilen hakaret ve tehdit sözlerini söylediği, devamında kendisi tarafından çıkartılan kelepçeyi, takılmasını engellemek amacıyla avcunun içerisine alıp katılan ... G.'nin suratına vurduğu, araçtan indirildiği sırada şikayetçi....'ye tekme ile vurduğu, katılan ... G. ile şikâyetçi....'nin basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaralandıkları, bu suretle üzerine atılı hakaret ve görevi yaptırmamak için direnme suçlarını işlediği Yerel Mahkemece kabul edilmiştir.

IV. GEREKÇE

Sanığa yükletilen görevi yaptırmamak için direnme ve hakaret eylemleriyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemlerin sanık tarafından işlendiğinin Kanun'a uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanun'da öngörülen suç tiplerine uyduğu,

Cezanın kanuni bağlamda uygulandığı anlaşıldığından,

Sanık hakkında ikinci kez tekerrür hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesinin aleyhe temyiz bulunmadığından bozma sebebi yapılamayacağı ve tekerrüre esas alınan ilamdaki suçun 5237 sayılı Kanun'un 157 inci maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen dolandırıcılık suçu olması ve bu suçun hükümden sonra yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34 üncü maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun'un 253 üncü maddesi ve maddeye eklenen fıkraya göre uzlaştırma kapsamına alındığının anlaşılması karşısında, anılan hükme ilişkin, uyarlama yargılaması yapılıp yapılmadığı araştırılarak sonucuna göre tekerrür hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının infaz aşamasında gözetilebileceği anlaşıldığından,

Sair yönlerden yapılan incelemede hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR