Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2021/15546 K.2023/16911

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir sebeplerin bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkemenin kararıyla sanık hakkında hakaret suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 125 inci maddesinin birinci ve dördüncü fıkraları, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 52 nci maddesinin ikinci ve dördüncü fıkraları uyarınca 3.480,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyizinin; iddiaya konu sözün sanık tarafından katılana hitaben söylenmediği, sanığın köpeğine söylediği sözün katılan tarafından yanlış anlaşıldığı, sanığın suç kastının bulunmadığı, olay yerinde bulunan zabıta memurlarının beyanlarının çelişkili olduğu, olayda katılanın haksız tahrikinin bulunduğu, sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığı kararının hatalı olduğu, cezada alt sınırdan uzaklaşılmasını gerektirir sebeplerin bulunmadığı, bu nedenlerle hükmün bozulması talebine yönelik olduğu belirlenmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

Katılanın sanıkla aynı sitede ikamet ettikleri, sanığın köpeğinin kendisine saldırdığı iddiasıyla katılanın belediyeye şikayette bulunduğu, bunun üzerine belediye zabıta memurlarının sanığın evine giderek bu hususun tespitini yapmak istedikleri, sanığın bu sırada katılana "Beni şikayet eden sen misin." diye sorduğu, katılan tarafından kendisine "Evet benim." şeklinde cevap verince sanığın katılana karşı "Hadi oradan hıyar." diyerek hakaret ettiği şeklinde iddia olunan olayda, Yerel Mahkemece olayın tanık beyanları ile doğrulandığı, bu şekilde sanığın üzerine atılı hakaret suçunu işlediği kabul olunarak mahkumiyeti yönünde hüküm kurulmuştur.

IV. GEREKÇE

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Hakaret fiilinin cezalandırılmasıyla korunan hukuki değer, kişilerin onur, şeref ve saygınlığı olup, bu suçun oluşabilmesi için, davranışın kişiyi küçük düşürmeye yönelik olarak gerçekleşmesi gerekmektedir. Bir hareketin tahkir edici olup olmadığı bazı durumlarda nispi olup, zamana, yere ve duruma göre değişebilmektedir. Kişilere yönelik her türlü ağır eleştiri veya rahatsız edici sözlerin hakaret suçu bağlamında değerlendirilmemesi, sözlerin açıkça, onur, şeref ve saygınlığı rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövmek fiilini oluşturması gerekmektedir.

Yargılamaya konu somut olayda; sanığın, katılana hitaben söylediği kabul olunan "Hadi oradan hıyar." şeklindeki sözün, katılanın onur, şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olmayıp, rahatsız edici, kaba ve nezaket dışı hitap tarzı niteliğinde olduğu, dolayısıyla hakaret suçunun unsurları itibarıyla oluşmadığı gözetilmeden, sanığın beraati yerine mahkûmiyetine karar verilmesi nedeniyle hüküm hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Yerel Mahkemenin kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun'un 321 inci maddesi gereği, Tebliğnameye aykırı olarak, oy çokluğuyla BOZULMASINA, Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 05.04.2023 tarihinde karar verildi.

(Muhalif) (Muhalif)

Karşı Oy

Sanık ... hakkında katılan ...’ya yönelik 02/04/2015 tarihinde işlediği iddia olunan hakaret suçundan ... Asliye Ceza Mahkemesinin 09/02/2016 tarihli ve 2015/205 E. 2016/108 K. sayılı kararıyla; Türk Ceza Kanunu'nun 125/1, 125/4, 62/1, 52/2 maddeleri gereğince 3.480,00 TL adli para cezasıyla cezalandırılmasına karar verilmiştir.

Karara karşı sanık tarafından süresi içinde temyiz isteminde bulunulmuştur.

Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 05/04/2023 tarihli ve 2021/15546 Esas, 2023/16911 sayılı kararıyla, sanık tarafından söylendiği kabul edilen “hadi oradan hıyar” sözünün katılanın onur, şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olmayıp, rahatsız edici kaba ve nezaket dışı hitap tarzı olduğu gerekçesiyle bozulmasına oyçokluğuyla karar verilmiştir.

Eylemin sübutu konusunda bir ihtilaf bulunmamakta olup, sanık tarafından serdedilen sözlerin hakaret suçun teşkil edip etmediği noktasında sayın çoğunlukla ayrı düşünülmüştür.

Yüksek Dairenin gerek yukarıda belirtilen gerekse başka bir çok kararında hakaret fiilinin cezalandırılmasıyla korunan hukuki değerin, kişilerin onur, şeref ve saygınlığı olup, bu suçun oluşabilmesi için, davranışın kişiyi küçük düşürmeye yönelik olarak gerçekleşmesi gerektiği; bir hareketin tahkir edici olup olmadığı bazı durumlarda nispi olup, zamana, yere ve duruma göre değişebileceği; kişilere yönelik her türlü ağır eleştiri veya rahatsız edici sözlerin hakaret suçu bağlamında değerlendirilmemesi, sözlerin açıkça, onur, şeref ve saygınlığı rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövme fiilini oluşturması gerektiği ifade edilmektedir.

Bununla birlikte, ceza hukukunun, ferdin bir manevi varlığı olarak görerek himaye ettiği “şeref” kavramı, doktrinde “gayrimaddi veya moral varlıklar” kategorisinde değerlendirilmekte, böyle olunca insanın kendi şahsi varlığına karşı hisler (sübjektif şeref) ve diğer kimselerin nezdinde sahip olduğu şahsi kanaatler (objektif şeref, takdir, şöhret, itibar) olarak himaye edilmektedir.

Bu kategorinin “şahsi varlıklar” olarak adlandırılmasının altında sadece kişiye ait psikolojik veya manevi durumlarından ibaret olması değil, “psikolojik ve moral şahsiyetin tezahürü ihtiyacında” birleşen tüm manevi ihtiyaçlarının tatmin edilmesi olduğu söylenmektedir. Ceza hukuku, sadece objektif anlamda “şerefi” değil, “şahsın kendi şerefine ilişkin saygı iradesini” de himaye etmektedir.

Bir kimsenin kendisine duyduğu saygı yani “sübjektif şeref” ve başkalarının kendisi hakkında beslediği kanaat, değerlendirme, toplum nezdindeki itibar yani “objektif şeref” korunmazsa, bu, kişiliğin korunması bakımından bir bütünün yarısını bir nevi dışlamak olur ki ceza hukukunun kişiliğin manevi bütünlüğünü bu alanın dışına çıkarması düşünülemez.

(Selahattin Samet Bilge, “Hakaret ve Sövme Suçları” Ankara Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Kamu Hukuku Anabilim Dalı, Basılmamış Doktora Tezi Ankara 2021, syf 48-50)

Bu açıklamalar çerçevesinde somut olayda, sanığın katılana yönelik sarf ettiği “hıyar” sözünün tahkir edici olduğu tereddütsüzdür. Öte yandan bu tahkirin, rahatsız edici kaba ve nezaket ölçülerini aştığı ve hakaret suçunu oluşturduğu düşünülmektedir. Yukarıda arz ve izah edilen sebeplerle sayın çoğunluğun görüşüne iştirak edilememiştir.