Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2021/16168 K.2023/22956

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir sebeplerin bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Boğazlıyan Asliye Ceza Mahkemesi kararı ile sanık hakkında hakaret suçundan; 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 125 inci maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi ve dördüncü fıkrası, 62 nci, 53 üncü ve 58 inci maddeleri uyarınca 11 ay 20 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteğinin; usul ve yasaya aykırı olan kararın eksik inceleme sonucu verildiği ve resen gözetilecek nedenlerle bozulmasına yönelik olduğu belirlenmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

Eğlence yerlerinin gece erken kapatılması kararına tepkili olan sanığın, çarşı içerisinde kamu görevlisi olan şikâyetçiye gıyabında iletme kastı ile hakaret ettiği iddia ve kabul olunmuştur.

IV. GEREKÇE

1. 5237 sayılı Kanun'un 125 inci maddesinin birinci fıkrasının son cümlesi uyarınca, gıyapta hakaret suçunun en az üç kişi ile ihtilat ederek işlenmesinin gerekmesi karşısında, sanık tarafından şikâyetçinin gıyabında söylenen sözlerde ihtilat unsurunun ne şekilde oluştuğu tartışılmadan, yetersiz gerekçeyle mahkûmiyet kararı verilmesi, 2. Kabule göre de; Sanık hakkında kurulan hükümde, hakaretin alenen işlenmesi nedeniyle artırım yapılırken uygulama maddesi olarak 5237 sayılı Kanun'un 125 inci maddesinin dördüncü fıkrasının gösterilmemesi hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR