Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2021/16486 K.2023/23512

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un (5320 sayılı Kanun) 8 inci maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu,

1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir sebeplerin bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkemenin kararıyla sanığın hakaret suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 125 inci maddesinin birinci fıkrası ile 129 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca 2 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, kasten yaralama suçundan ise 5237 sayılı Kanun'un 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (e) bendi ile 29 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca 4 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, 5237 sayılı Kanun'un 58 inci maddesi uyarınca sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi, kararı temyiz etmek istediğine yöneliktir.

III. OLAY VE OLGULAR

Boşanma aşamasında olan eşlerden sanığın, katılana hakaret içeren mesajlar göndermek, boşanma davasından sonra adliye çıkışında yaşanan tartışmada katılanı darp etmek suretiyle hakaret ve kasten yaralama suçlarını işlediği iddiasıyla açılan davada Mahkeme, tüm dosya kapsamına göre, sanığın adliye çıkışında karşılaştığı katılanı darp edip hakaret ettiğini kabul ederek atılı suçlardan mahkûmiyet kararı vermiştir.

IV. GEREKÇE

1. Sanığın gönderdiği mesajlar ile hakaret suçunu işlediği iddia edilmesine karşın, mahkemenin kabulünde adliye çıkışında taraflar arasında yaşanan tartışmada sanığın hakaret suçunu işlediği kabul edilerek iddianamedeki eylem ile bağlılık kuralına aykırılık teşkil edecek biçimde ve sanığın hangi sözleriyle de hakaret ettiği belirtilmeden mahkumiyet kararı verilmesi,

2. Kasten yaralama suçunun eşe karşı işlendiği kabul edilmesi nedeniyle cezada artımın 5237 sayılı Kanun'un 86 ncı maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi uyarınca yapılması gerekirken hüküm fıkrasında suçun silahtan sayılan tabanca ile işlendiği kabul edilerek aynı kanun madde ve fıkrasının (e) bendi uyarınca temel cezada artırım yapılması,

3. Tekerrüre esas nitelikte başka bir sabıkası olduğu anlaşılan sanık hakkında kesin nitelikte olması nedeniyle tekerrüre esas alınması mümkün olmayan ilam nedeniyle 5237 sayılı Kanun'un 58 inci maddesinin uygulanmasına karar verilmesi,

4. 7188 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ve Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 24 üncü maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesinde basit yargılama usulü düzenlenmiş olup, bu düzenlemenin uygulanmasıyla ilgili olarak,

5271 sayılı Kanun'a 7188 sayılı Kanunla eklenen geçici 5 inci maddenin birinci fıkrasının (d) bendinde yer alan “hükme bağlanmış” ibaresinin, Anayasa Mahkemesinin 14.01.2021 tarihli ve 2020/81 Esas, 2021/4 Karar sayılı kararıyla "basit yargılama usulü" yönünden Anayasa'nın 38 inci maddesine aykırı görülerek iptaline karar verilmesi karşısında, temyiz incelemesi yapılan ve 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesinin birinci fıkrası kapsamına giren suçlar yönünden.

Anayasa'nın 38 inci maddesi ile 5237 sayılı Kanun'un 7 ve 5271 sayılı Kanun'un 251 vd. maddeleri gereğince yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması,

5. Hakaret suçunda temel cezanın 5237 sayılı Kanun'un 125 inci maddesinin ikinci fıkrası delaletiyle aynı kanun maddesinin birinci fıkrası uyarınca belirlenmesi gerekirken doğrudan birinci fıkrası uyarınca belirlenmesi, Nedeniyle hukuka aykırılık görülmüştür.

V. KARAR