Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2021/16777 K.2023/24100

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yerel Mahkemece sanık hakkında hakaret suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

O yer Cumhuriyet savcısının temyiz isteğinin, tanığın aşamalardaki beyanları arasındaki çelişki giderilmeden karar verilmesi nedeniyle bozulmasına yönelik olduğu belirlenmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

Alacak verecek meselesi nedeniyle sanığın, katılana ait iş yerine geldiği, çıkan tartışmada katılana "Şerefsizler, sahtekarlar, siz beraber gelip yakıt aldınız." şeklinde hakaretlerde bulunduğu, iddia edilmiş; ancak Yerel Mahkemece atılı suçun işlenmediğinin sabit olduğu kabul edilmiştir.

IV. GEREKÇE

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre olayın tek görgü tanığına önceki beyanları da okunup çelişkinin giderilemeye çalışıldığının anlaşılması karşısında O yer Cumhuriyet savcısının yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR