Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2021/16784 K.2023/8664

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun’un) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Alaşehir Cumhuriyet Başsavcılığının 15.12.2017 tarihli iddianamesiyle sanık hakkında hakkı olmayan yere tecavüz etme suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 154 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır. 2. Alaşehir 1.Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.01.2019 tarihli kararı ile sanık hakkında hakkı olmayan yere tecavüz etme suçundan, hapis cezasından çevrilen 3.000,00 TL adli para cezası ile doğrudan verilen 80,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, karar verilmiştir.

3. İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesinin, 10.02.2020 tarihli kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan mahkumiyete ilişkin hükmün tamamen kaldırılarak yerine, "Sanığın üzerine atılı Hakkı Olmayan Yere Tecavüz suçunun yasal unsurları oluşmadığından atılı suçtan CMK'nun 223/2-a maddesi gereğince beraatine, yargılama giderlerinin kamu üzerinde bırakılmasına" ibarelerinin eklenmesi suretiyle, düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafisinin temyiz istemi; vekalet ücretine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay sanığın bağ direği diktiği alanda katılana ait 24,04 m2 alana tecavüz ettiği iddiasına ilişkindir.

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Sanığın eyleminin sabit olduğu görülmekle İlk Derece Mahkemesince sanığın mahkûmiyetine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Taraflar arasında yazılı ya da harici taksim yapılmayan müşterek mülkiyete konu taşınmazlarda paydaşlardan birinin diğer paydaşların tasarruf etmesini engellemesi veya taşınmazın tamamını kullanması halinde Türk Ceza Kanununun 154 üncü maddesinin birinci fıkrasındaki suçun oluşacağı; somut olayda malikler arasında fiili taksimin yapılmadığı, sanığın taşınmazın tamamını kullanmadığı, bu şekilde atılı suçun yasal unsurlarının oluşmadığı gerekçesiyle İlk Derece Mahkemesi hükmünün tamemen kaldırılarak sanığın beraatine, yargılama giderlerinin kamu üzerinde bırakılmasına karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Mahkemece, kendisini vekil ile temsil ettiren sanık yararına, Hazine aleyhine karar tarihinde yürürlükte olan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca maktu vekalet ücretine hükmolunması gerektiği gözetilmemiştir. Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen hususun dışında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

I

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun, 5320 sayılı Kanunun 8 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı Kanunun 322 nci maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasına "sanık kendini vekil ile temsil ettirdiğinden karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin II. Kısmının II. Bölümü gereğince 3.400,00 TL maktu vekalet ücretinin Hazineden alınarak sanığa verilmesine" ibaresinin eklenmesi suretiyle tebliğnameye aykırı olarak HÜKMÜN DÜZELTİLEREK ONANMASINA,