Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2021/17022 K.2023/25610

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Karar başlığında tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkemenin kararı ile sanıklar hakkında, 1. Hakaret suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 129 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca ayrı ayrı ceza verilmesine yer olmadığı, 2. Kasten yaralama suçundan, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin üçüncü fıkrasının (e) bendi uyarınca ayrı ayrı beraat, Kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılanın temyiz isteği; sanıkların hakaret ettiği ve yaralama eylemini gerçekleştirdikleri sabit olmasına rağmen usul ve yasaya aykırı şekilde karar verildiğine, vesaire ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanık ...'un, katılana ''Ulan o... sen buraya da mı geldin f...şe.'' dediği, sanık ...'nın da ''O... sen niye aşimin altına yatıyorsun f...şe'.' şeklinde hakaret ettikleri ve katılanı yumrukla vurmak ve itmek suretiyle basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde kasten yaraladıkları iddia olunmuştur.

Yerel Mahkemece, sanıkların katılana yönelik hakaret sözlerini meydana gelen tartışma sırasında söylenmiş olduğu; ancak bu sözlerin de katılandan kaynaklanan haksız hareket nedeniyle sarf edilmiş olduğu kabul edilerek ceza verilmesine yer olmadığına, katılan tarafından sanıkların kendisini darp ettikleri beyan edilmiş ise de alınan raporda katılanın vurulduğunu iddia ettiği yerde herhangi bir darp cebir izinin olmadığı, yapılan muayenede boynunda ve yüzünde kızarıklık olduğu belirtildiği,

ancak katılanın anlatımlarında sanıkların kafasına vurduklarını beyan etmesi karşısında, sanıkların katılana darp uyguladıklarına dair yeterli delil bulunmadığı kabul edilerek beraat kararı verilmiştir.

IV. GEREKÇE

A. Sanıklar Hakkında Hakaret Suçundan Kurulan Hükümler Yönünden

1. Sanıkların savunmaları, katılanın beyanı ve tüm dosya kapsamı karşısında; sanıkların katılanın haksız eylemine karşılık hakaret suçunu işlediklerine dair Mahkemenin inanç ve takdiri yerinde görüldüğünden katılanın temyiz istemi yerinde görülmemiştir.

2. Sanık hakkında kurulan hükümlerde Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen, 5237 sayılı Kanun'un 129 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca hakaret suçunun haksız fiile tepki olarak işlendiğinin kabul edilmesi halinde hüküm kısmında dayanak kanun maddesi olan 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendinin yazılmaması hususu dışında bir hukuka aykırılık görülmemiştir.

B. Sanıklar Hakkında Kasten Yaralama Suçundan Kurulan Hükümler Yönünden

Sanıkların kovuşturma aşamasında da kabul ettikleri ''Aralarında itişme meydana geldiği'' yönündeki soruşturma aşamasındaki savunmaları, katılanın aşamalarda sanıkların yüz ve baş bölgelerine vurduğunu beyan etmesi, katılan hakkında düzenlenen adli muayene raporunda "Boynun her iki tarafında yaygın kızarıklık, sol yanak üzerinde hafif şişlik." bulunduğunun belirtilmesi ve olayın görgü tanığı olan A. A.'nın soruşturma aşamasında katılanın beyanlarını doğrulaması karşısında, tanık A. A. Kovuşturma aşamasında dinlenilmeden eksik inceleme ve yerinde olmayan gerekçeyle sanıkların beraatlerine karar verilmesi hukuka aykırı görülmüştür.

V. KARAR