Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2021/17230 K.2023/24890

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkemenin kararı ile sanık hakkında 1. Görevi yaptırmamak için direnme suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 265 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 ve 51 inci maddeleri uyarınca 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, cezanın ertelenmesine ve 1 yıl denetim süresine tabi tutulmasına, 2. Hakaret suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 125 inci maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi ile dördüncü fıkrası, 43, 62 ve 51 inci maddeleri uyarınca 1 yıl 5 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, cezanın ertelenmesine ve 1 yıl 5 ay 15 gün denetim süresine tabi tutulmasına, Karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemi, görevi yaptırmamak için direnme suçunun unsurlarının oluşmadığı, sanığın hakaret etmediği, şikâyetçiler tarafından tahrik edildiği, kararın usul ve Yasaya aykırı olup açıklanan ve resen dikkate alınacak nedenlerle bozulması gerektiğine vesaire ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın annesinin kullanmış olduğu plakasız ve sigortasız aracın görevli polis memuru olan şikâyetçiler tarafından durdurulduğu, aracın bağlanıp çekileceğinin söylenmesi üzerine olay yerine gelen sanığın ceza makbuzunu sanığın annesine vermek isteyen şikâyetçilere elle müdahale ederek engel olmaya çalıştığı, bu arada taraflar arasında arbede çıktığı, şikâyetçi M. Ç.'nin gömleğinin yırtıldığı, sanığın birden fazla kez sinkaflı sözler söylemek suretiyle hakaret ettiği, bu suretle görevi yaptırmamak için direnme ve hakaret suçlarını işlediği iddia ve kabul olunmuştur.

IV. GEREKÇE

A. Sanık Müdafinin Temyiz Sebepleri Yönünden

Sanık savunması, şikâyetçilerin birbirleriyle uyumlu ve istikrarlı beyanda bulunması, tarafsız tanık T. K.'nin beyanı, olay tutanağı, şikâyetçi M. Ç. hakkında düzenlenen adli muayene raporu ile kamera görüntülerine ilişkin düzenlenen 15.01.2016 tarihli bilirkişi raporunun şikâyetçilerin beyanlarını destekler nitelikte olması, olayın meydana geliş şekli, sanığın adli sicil kaydı ve tüm dosya kapsamı bütün olarak değerlendirildiğinde; görevi yaptırmamak için direnme suçunun unsurlarının oluştuğuna ve sanığın atılı suçları işlediğinin sabit olduğuna dair Mahkemenin takdir ve gerekçesinde hukuka aykırılık görülmediği ve haksız tahrik hükümlerinin uygulanma koşullarının somut olayda gerçekleşmediği anlaşılmakla sanık müdafiinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.

B. Sair Yönlerden

Sanığa yükletilen görevi yaptırmamak için direnme ve hakaret eylemleriyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanun'da öngörülen suç tiplerine uyduğu,

Görevi yaptırmamak için direnme eyleminin birden fazla kişiye karşı işlenmesine karşın, 5237 sayılı Kanun'un 43 üncü maddesi uygulanmamış ise de aleyhe temyiz bulunmadığından bu hususta bozma yapılamayacağı,

Hakaret suçundan mahkum olduğu uzun süreli hapis cezası ertelenen sanık hakkında, hak yoksunluklarına hükmedilmemiş ise de, mahkumiyetin kanuni sonucu olarak 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin 1 ilâ 3 üncü fıkralarında öngörüldüğü biçimde infaz evresinde re'sen uygulanması mümkün görüldüğünden bu hususun bozmayı gerektirmediği,

Cezaların eleştiriler dışında kanuni bağlamda uygulandığı,

Anlaşıldığından, sair yönlerden yapılan incelemede de hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR