Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2021/17453 K.2023/23789

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, duruşmalardan yöntemince haberdar edilmeyen şikâyetçi vekilinin kararı temyiz ederek katılma iradesini ortaya koyduğundan, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu,

1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yerel Mahkemece sanıklar hakkında 5237 sayılı Kanun'un 125 inci maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen hakaret ve 106 ncı maddesinin birinci fıkrasının ikinci cümlesinde düzenlenen tehdit suçlarından açılan kamu davalarında, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının e bendi uyarınca beraat kararları verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Şikâyetçi vekilinin temyizi eksik incelemeye dayalı kurulan beraat hükümlerinin usul ve Yasa'ya aykırı olduğuna vesaireye yöneliktir.

III. OLAY VE OLGULAR

Taraflar arasındaki ticari ilişkiye istinaden yaşanan anlaşmazlıkta sanıkların, katılanı telefonla arayarak hakaret ve tehdit suçlarını işledikleri iddiasıyla açılan kamu davalarında; Yerel Mahkemece beraat kararları verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Katılan sıfatını alabilecek şekilde suçtan doğrudan zarar gören şikâyetçiye davaya katılma ve şikâyetçiler için öngörülen haklardan yararlanma ve delil sunma imkanı sağlanmadan, yokluğunda karar verilerek 5271 sayılı Kanun'un 233 ve 234 üncü maddelerine aykırı davranılması, Nedeniyle karar hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR