Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2021/17953 K.2023/26513

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı, katılan vekilin temyiz talebinin vekalet ücreti ile sınırlı olduğu belirlenerek yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Karar başlığında tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkemenin kararı ile sanık hakkında; 1. Mühür bozma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 203 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 52 nci maddesi uyarınca neticeten 3.600,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına, cezanın taksitlendirilmesine, 2. İmar kirliliğine neden olma suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 184 üncü maddesinin birinci fıkrası, 50 ve 52 nci maddeleri uyarınca 7.300,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve cezanın taksitlendirilmesine, Karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Katılan vekilinin temyiz isteği; vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğine ilişkindir. 2. Sanığın temyiz isteği; lehe Kanun hükümlerinin uygulanması gerektiğine, iddianame, ekleri ile deliller okunmayarak savunma hakkının kısıtlandığına, vesaire ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın, ruhsat ve ekli projesine uygun olarak başlayan ve iskan edili vaziyette olan yapının üçüncü normal kat seviyesinde demir profil yaptırdığının tespit edilmesi üzerine 05.11.2013 tarihinde tutanak tutularak kaçak yapının mühürlendiği, bu eylem nedeniyle imar kirliliğine neden olma suçundan Manavgat 1. Asliye Ceza Mahkemesinde açılan davada mahallinde 28.02.2014 tarihinde keşif işlemi yapıldığı,

tanzim edilen 10.03.2014 tarihli bilirkişi raporuna göre '' suça konu olan yapının, Subasman kotu altında odunluk ve garaj katı ile zemin kat, birinci normal kat, ikinci normal kat ve çatı katı olmak üzere dört katlı bir yapı olduğu,zemin kat,

birinci normal kat ve ikinci katların betonarme-karkas yapı olduğu,çatı katının taşıyıcısının ise çelik konstrüksiyondan yapıldığı ve çatısının kiremitle kaplandığı,yer döşemelerinin odalarda yapılmadığı,ıslak hacimlerde seramikle kaplandığı,pencere doğramalarının pvc malzemelereden,balkon tavanlarının PVS ters tavan şeklinde yapılmış olduğu,duvarların boyasız vaziyette ve kartonpiyeli giriş kapısının çelik kapı olduğu,sıhhi tesisat ve elektirik montajlarının yapılmadığı,iç kapılarının takılmamış vaziyette olduğu,keşif tarihinde oturulabilir vaziyette olmadığının ve söz konusu yapının kaçak yapı konumunda olduğunun'' açıkça belirtilmiş

olduğu, mahkemece sanık hakkında imar kirliğine neden olma suçundan Manavgat 1. Asliye Ceza Mahkemesince mahkûmiyet kararı verildiği, kararın kesinleşmesi üzerine sanığın mühürlenen kaçak yapıya tutanak tarihinden ve iddianame düzenlenmesinden sonra da devam ettiği belirtilerek suç duyurusunda bulunması üzerine incelemeye konu davanın açıldığı ve sanık hakkında mahkûmiyet hükmü kurulduğu belirlenmiştir.

IV. GEREKÇE

Sanık hakkında kurulan hükme ilişkin olarak, sanık savunması, keşif zaptı, bilirkişi raporu, inşaat durdurma zaptı ve tüm dosya kapsamı karşısında, Mahkemenin takdir ve gerekçesinde hukuka aykırılık bulunmadığı, savunma hakkının kısıtlanması sonucuna neden olacak koşulların incelemeye konu olayda gerçekleşmediği, lehe Kanun hükümlerinin uygulanmasına yer olmadığına dair kanaat ve gerekçenin yerinde olduğu anlaşılmış olup, sanığın ve katılan vekilinin bozma sebebi dışındaki temyiz nedenleri ile vesair nedenler yerinde görülmemiştir.

1. İmar kirliğinine neden olma suçu yönünden; hükümden sonra 18 Mayıs 2018 tarih ve 30425 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7143 sayılı Kanun'un 16 ncı maddesi ile 3194 sayılı İmar Kanunu'na eklenen geçici 16 ncı maddesi uyarınca sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

2. Mühür bozma suçu yönünden.

17.10.2019 gün ve 7188 sayılı Kanun'un 23 üncü maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun'un 250 nci maddesinde Seri Muhakeme Usulü düzenlenmiş olup, bu düzenlemenin uygulanmasıyla ilgili olarak, 5271 sayılı Kanun'a 7188 sayılı Kanun'la eklenen geçici 5 inci maddenin birinci fıkrasının (d) bendinde yer alan “hükme bağlanmış” ibaresinin Anayasa Mahkemesinin 21.04.2022 tarihli ve 2020/87 Esas, 2022/44 Karar sayılı kararıyla "seri muhakeme usulü" yönünden Anayasa'nın 38 inci maddesine aykırı görülerek iptaline karar verilmesi karşısında,

temyiz incelemesi yapılan ve 5271 sayılı Kanun'un 250 nci maddesinin birinci fıkrasının a-6 bendi kapsamına giren mühür bozma suçu yönünden. Anayasa'nın 38 inci maddesi ile 5237 sayılı Kanun'un 7 ve 5271 sayılı Kanun'un 250 vd. maddeleri gereğince yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,

3. Kendisini vekille temsil ettiren katılan kurum lehine maktu vekalet ücretine hükmedilmemesi, Hukuka aykırı görülmüştür.

V. KARAR