Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2021/18017 K.2023/23772

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkemenin kararı ile sanık hakkında hakaret suçundan, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz istemi, hakaret suçunun unsurlarının oluştuğuna, sanık hakkında mahkumiyet hükmü kurulması gerekirken beraat kararı verilmesinin usul ve Kanun’a aykırı olduğuna, kararın bozulması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Katılanın hemşire olarak görev yaptığı hastahaneye serviste yatmakta olan çocuğunu ziyarete gelen sanığın yanında ziyarete yasaklı olan çocukla ziyaret yerine girmek istemesi nedeniyle katılan tarafından "Beyefendi çocukla ziyaret yasaktır" şeklinde uyarılması üzerine sanığın katılana hitaben "Hımm yasak ne güzel diyorsun a***koyim" şeklinde söz söylediği iddiasıyla kamu davası açılmış ve yargılama sonucu beraat kararı verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Sanığın katılan tarafından uyarılması üzerine olay ve olgular bölümünde belirtilen olaya ilişkin ve katılana yönelik sözleri söylemesi şeklinde gerçekleşen olayda, sanığın mahkumiyetine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yerinde olmayan gerekçeyle beraat kararı verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR