Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2021/18357 K.2024/861

Suç tarihine göre suçtan zarar görmüş bulunan ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca hükmü temyize hakkı bulunduğu belirlenen şikâyetçi ...'ın 11.03.2016 tarihli talimat duruşmasında şikayetçi olduğunu ve davaya katılmak istediğini beyan etmesine karşın, katılma talebi hakkında karar verilmemesi suretiyle 5271 sayılı Kanun'un 238 inci maddesinin üçüncü fıkrasına aykırı davranıldığından, aynı Kanun'un 237 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca davaya katılmasına ve vekilinin de katılan vekili olarak kabulüne karar verilerek yapılan incelemede;

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Kanun'un 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı, katılanın temyiz isteğinin vekalet ücretine yönelik olduğu yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkemenin kararı ile sanık hakkında hakaret suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 125 inci maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi ve dördüncü fıkrası, 62 ve 52 nci maddeleri uyarınca 7.080,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi, hakaret etmediğine, eşi R.O.’nun tanık olarak dinlenmediğine, kamera görüntülerinin incelenmediğine, beraat kararı verilmesi gerekirken mahkumiyet hükmü kurulmasının usul ve Kanun’a aykırı olduğuna vesaire ilişkindir. Katılanın temyiz istemi, lehine vekalet ücreti takdir edilmesi gerektiğine yöneliktir.

III. OLAY VE OLGULAR

Başka bir davada sanık sıfatıyla yargılanan ...’ın olay günü duruşma çıkışı hükümet konağının önünde, karşı tarafın avukatı olan katılana "Pislik, görevini doğru yap!" şeklinde söz söylediği iddiası ile açılan davada, Mahkemece sanığın eylemi sabit görülerek cezalandırılmasına karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1. Hakaret fiilinin cezalandırılmasıyla korunan hukuki değer, kişilerin onur, şeref ve saygınlığı olup, bu suçun oluşabilmesi için, davranışın kişiyi küçük düşürmeye yönelik olarak gerçekleşmesi gerekmektedir. Bir hareketin tahkir edici olup olmadığı bazı durumlarda nispi olup, zamana, yere ve duruma göre değişebilmektedir. Kişilere yönelik her türlü ağır eleştiri veya rahatsız edici sözlerin hakaret suçu bağlamında değerlendirilmemesi, sözlerin açıkça, onur, şeref ve saygınlığı rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövme fiilini oluşturması gerekmektedir.

Yargılamaya konu somut olayda; sanığın katılana söylediği iddia ve kabul olunan “Pislik, görevini doğru yap!” şeklindeki sözün katılanın onur, şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olmayıp, rahatsız edici, kaba, nezaket dışı hitap ve beddua arzı niteliğinde olduğu, dolayısıyla hakaret suçunun unsurları itibari ile oluşmadığı, bu nedenle sanık hakkında 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin (a) fıkrası uyarınca beraat hükmü kurulması gerektiğinin gözetilmemesi,

2. Kabule göre de;

a. Sanığın, eşi R.O.'nun olaya tanık olduğunu savunması karşısında, aşamalarda tanık R.O. dinlenmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

b. Kendisini vekil ile temsil ettiren katılan lehine vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi, nedenleriyle kararda bu yönlerden hukuka aykırılık bulunmuştur.

V. KARAR