Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2021/18606 K.2023/26356

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Yukarıda tarih ve sayısı bildirilen incelemeye konu Mahkeme kararı ile aile hukukundan kaynaklanan yükümlülüğün ihlali suçundan 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca sanığın beraatine karar verilmiştir. 2. Tebliğname bozma taleplidir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz isteği; sebebe dayanmamaktadır.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın katılanın babası olup velayetin sanığa verildiği, sanığın katılanı evden kovup ihtiyaçlarını karşılamadığı iddiasıyla açılan davada sanığın beraatine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Sanık hakkında beraat kararı verilmiş olması karşısında Tebliğname'deki görüşe iştirak edilmemiştir.

A. Katılan Vekilinin Temyiz Sebepleri Yönünden

Sanık savunması ve katılan anlatımları karşısında, sanığın mahkûmiyetine yeterli, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığına ilişkin Mahkemenin takdir ve gerekçesinde hukuka aykırılık görülmemiştir.

B. Sair Sebepler Yönünden

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR