Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2021/19204 K.2023/25874

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilerek gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yerel Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu kararı ile sanık ... hakkında hakaret, sanık ... hakkında hakaret ve kasten yaralama suçlarından, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

O yer Cumhuriyet savcısının temyiz isteği; sanık ...'ın savunmasında sanık ...'i iteklediğini ikrar etmesi ve her iki sanığın eylemlerine ilişkin soruşturma ve kovuşturma aşamalarında dinlenilen tanıkların anlatımlarının bulunması karşısında, sanıkların cezalandırılmaları yerine beraatlerine karar verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğuna, vesaire ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanıklar arasında araç park meselesinden çıkan tartışmada sanık ...'ın ''Sizin derdiniz ne lan'' diyerek eliyle sanık ...'i boğazından tutarak ittirmek suretiyle kasten yaralamaya teşebbüs ettiği, sanık ...'in de zabıta görevlisi olduğunu söyleyerek ''Siz niye bu arabayı buraya çektiniz şimdi polis çağırır sizin belanızı sinkaf ettiririm'' diyerek alenen hakaret ettiği, bunun üzerine sanık ...'ın ''Senin gibi zabıtanın a... koyarım hepinizin a... koyarım'' diyerek sanığa görevi dolayısıyla alenen hakaret ettiği iddia edilmiş olup Yerel Mahkemece yapılan yargılama sonunda yüklenen suçların sanıklar tarafından işlendiğinin sabit olmaması nedeni ile beraat kararı verilmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Sanıkların yargılama konusu eylemleri için, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 125 inci maddesinin birinci fıkrası ve 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası ile üçüncü fıkrasının (d) bendi uyarınca belirlenecek cezaların türü ve üst sınırlarına göre aynı Kanun'un 66 ıncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi gereği 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin öngörüldüğü anlaşılmıştır. 2. 5237 sayılı Kanun'un 67 nci maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca zamanaşımı süresini kesen son işlemin sanık ...'ın 14.09.2015, sanık ...'in 08.07.2015 tarihli savunmaları olduğu ve bu tarihlerden itibaren 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir.

V. KARAR