Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2021/19926 K.2024/894

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Karar başlığında tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkemenin kararı ile sanık hakkında hakaret suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun ve 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin dördüncü fıkrasının (c) bendi uyarınca ceza tertibine yer olmadığına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz sebeplerine yer vermediği süre turum dilekçesiyle kararın bozulmasını ve gerekçeli kararın tebliğini talep ettiği, tebliğe rağmen ek dilekçesini sunmadığı tespit edilmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanık ...'ın, katılana “O...pu, p..., maymun, dişsiz.” diyerek hakaret ettiği ve hakaret eyleminin karşılıklı işlendiği Yerel Mahkemece kabul olunmuştur.

IV. GEREKÇE

1. Sanık savunması, katılan beyanı, tanık anlatımı ve tüm dosya kapsamına göre; Yerel Mahkemenin hakaret suçunun karşılıklı işlendiğine dair delilleri takdir ve gerekçesinde hukuka aykırılık görülmemiştir. 2. Sanık hakkında kurulan hükümde Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen, 5237 sayılı Kanun'un 129 uncu maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca hakaret suçunun karşılıklı işlendiğinin kabul edilmesi halinde, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin dördüncü fıkrasının (c) bendi gereğince “ceza verilmesine yer olmadığına” karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, “ceza tertibine yer olmadığına” şeklinde karar verilmesi dışında bir hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR