Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2021/21363 K.2024/1186

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkeme kararı ile; 1. Sanık ... hakkında, hakaret suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 125 inci maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi, 53 üncü ve 58 inci maddeleri uyarınca 1 yıl hapis cezasıyla cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına karar verilmiştir. 2. Sanık ... hakkında, hakaret suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 125 inci maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi uyarınca 7.300,00 TL adli para cezasıyla cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Sanıkların temyiz isteği, mahkemenin bir tanığın beyanını dikkate alarak karar verdiği, içeride bulunan beraat eden sanıkların beyanlarına neden değer verilmediğinin kararda açıklanmadığı, doktor odası önünde bekleyen kişilerin belirlenip beyanlarının alınmadığı, lehe hükümlerin uygulanmamasının hatalı olduğu, bu nedenlerle ve resen tespit edilecek sebeplerle hükümlerin bozulması gerektiğine yöneliktir. 2. Katılan vekilinin temyiz isteği vekalet ücretine yönelik olduğu belirlenmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanık ...'ın yakınları tarafından muayene edilmek üzere devlet hastanesine getirildiği, içeride hasta bulunduğundan dolayı bekledikleri, daha sonra katılan doktorun görev yaptığı muayene odasına girdikleri, sanık ...'in katılan doktora içerideki hasta ile görüşmeyi uzatıyorsun diye kızıp "Şerefsiz, o. çocuğu." diye hakarette bulunduğu, ona refakat eden sanık ...'in de benzer şekilde hakaret içeren sözler söylediği, sanıkların savunmaları, katılanın beyanı, tanığın anlatımı ve tüm dosya kapsamı karşısında eylemlerinin sabit olduğu Yerel Mahkemece kabul edilmiştir.

IV. GEREKÇE

Sanıkların savunmaları, katılanın beyanı, tanığın anlatımı ve tüm dosya kapsamı karşısında sanıkların atılı suçu işlediği ve lehe hükümlerin uygulanmaması hususunda Mahkemenin inanç ve takdirinde hukuka aykırılık bulunmadığı anlaşılmış olup sanıkların ve katılan vekilinin bozma sebebi dışındaki temyiz istekleri ile vesair nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak,

1. Sanık ... hakkında hakaret suçundan adli para cezası tayin edilirken 5237 sayılı Kanun'un 52 nci maddesi uyarınca temel cezanın gün üzerinden belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2. Sanıkların mahkûmiyetlerine karar verilmesi ve katılanın Sağlık Bakanlığı’nın görevlendirdiği vekille temsil edilmesi karşısında, Sağlık Bakanlığı Personeline Karşı İşlenen Suçlar Nedeniyle Yapılacak Hukuki Yardımın Usul ve Esasları Hakkında Yönetmeliğin 11 inci maddesi ile 659 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin 14 üncü maddesi uyarınca Sağlık Bakanlığı lehine vekalet ücretine hükmedilmemesi,

3. 17.10.2019 gün ve 7188 sayılı Kanun'un 24 üncü maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesinde Basit Yargılama Usulü düzenlenmiş olup, bu düzenlemenin uygulanmasıyla ilgili olarak, 5271 sayılı Kanuna 7188 sayılı Kanun'la eklenen geçici 5 inci maddenin birinci fıkrasının (d) bendinde yer alan hükme bağlanmış ibaresinin, Anayasa Mahkemesinin 14.01.2021 tarihli ve 2020/81 Esas, 2021/4 Karar sayılı kararıyla basit yargılama usulü yönünden Anayasa'nın 38 inci maddesine aykırı görülerek iptaline karar verilmesi karşısında,

temyiz incelemesi yapılan ve 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesinin birinci fıkrası kapsamına giren suç yönünden. Anayasa'nın 38 inci maddesi ile 5237 sayılı Kanun'un 7 nci ve 5271 sayılı Kanun'un 251 vd. maddeleri gereğince yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunduğu belirlendiğinden karar bu yönüyle hukuka aykırı görülmüştür.

V. KARAR