Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2021/21983 K.2024/1829

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Karar başlığında tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkemenin kararı ile sanık hakkında hakaret suçundan 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

O yer Cumhuriyet savcısının temyiz isteği; sanığın ikrarı karşısında mahkumiyet kararı verilmesi gerektiğine, vesaire ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın, katılana ''Ş...siz, namussuzun çocuğu.'' şeklinde sözler söyleyerek hakaret ettiği iddiasıyla açılan davada, katılanın soyut iddiası dışında sanığın üzerine atılı suçu işlediğine dair herhangi bir delil bulunmadığı kabul edilerek beraat kararı verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Sanığın kovuşturma aşamasında da kabul ettiği kolluktaki ifadesinde, katılanın kendisine hakaret etmesi üzerine katılana ''Ş...siz, namussuzun çocuğu'' şeklindeki sözleri söyleyerek hakaret ettiğine dair ikrarı göz önünde bulundurulduğunda, sanık hakkında atılı suçtan mahkûmiyet yerine beraat kararı verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR