Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2021/22020 K.2024/1509

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Adana 16. Asliye Ceza Mahkemesinin kararı ile sanık hakkında hakaret suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 129 uncu maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca ceza verilmesine yer olmadığı kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz isteği, sanık ... hakkında mahkumiyet kararı verilmesi gerektiğine, katılanın sanığa hakarette bulunmadığına, vesaire ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın kızları olan mağdurlar ... ile ablası ...'un olay günü katılan ile aralarında çıkan tartışma nedeniyle katılana "O..., f...., çocuk satıyorsun." şeklinde sözlerle hakaret ettiği iddiasıyla açılan davada Yerel Mahkemece hakaretin karşılıklı işlendiğinden bahisle sanık hakkında ceza verilmesine yer olmadığı kararı verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılanın sanığın kızlarına söylediği hakaret sözlerinin içeriği karşısında hakaretin tahrik altında ve karşılıklı işlendiğine ilişkin Yerel Mahkemenin takdir ve gerekçesinde bir isabetsizlik görülmemiş ve katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR