Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2021/25302 K.2024/5102

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Mahkeme kararı ile sanıklar hakkında hakaret suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir. 2. Tebliğname onama yönünde görüş bildirmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz isteği; sebebe dayanmamaktadır.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın projeye aykırı olarak zemin kat arka terasta 3.1875 m²; birinci kat ön balkonda 3.125 m² ebatlarında kapalı alan büyütme yaptırdığı iddiasıyla açılan davada, suça konu imalatların 12.10.2004 tarihinden önce yapıldığı gerekçesiyle beraat kararı verilmiştir.

III. GEREKÇE

Yerel Mahkemenin 17.06.2016 tarihli kararı ile dosyadan el çektikten sonra vermiş olduğu kararda değişiklik yapamayacağı, bu nedenle 28.06.2016 tarihli ek kararın hukuki değerden yoksun olduğu, 17.06.2016 tarihli kararda ise her iki sanık hakkında kamu davası açıldığı halde hangi sanık hakkında hüküm kurulduğu belirtilmeden hükümde karışıklığa yol açılması, Hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR