Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2021/27092 K.2024/5471

Sanık ve katılan sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Kırıkkale 2. Asliye Ceza Mahkemesinin kararı ile; 1. Sanık ... hakkında kasten yaralama ve tehdit suçlarından 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca ayrı ayrı beraatine, 2.Sanık ... hakkında hakaret suçundan iki kez, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 125 inci maddesinin birinci fıkrası, adı geçen Kanun'un 62 ve 51 inci maddeleri uyarınca iki kez 2 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve verilen cezanın ertelenmesine, bir yıl süreyle denetim süresi belirlenmesine, Karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan sanık müdafii süre tutum dilekçesiyle sanık ... hakkında hakaret suçundan verilen mahkumiyet kararları ile sanık ... hakkında kasten yaralama ve tehdit suçlarından verilen beraat kararlarını temyiz etmiş, usulune uygun tebliğe rağmen ayrıntılı temyiz dilekçesi sunmamıştır.

III. OLAY VE OLGULAR

Olay tarihinde komşu olan katılan sanık ... ile sanık ... ve katılan ... arasında evlerinin önünde tartışma çıktığı, tartışma sırasında sanık ...'ın katılanlar ... ve ...'e sinkaflı küfürler ederek hakaret ettiği, sanık ...'ın da katılan ...'a yumruk atarak ve "Seni bu evde uyutmayacağım." diyerek kasten yaralama ve tehdit suçunu işlediği iddiasıyla açılan davada Yerel Mahkemece sanık ...'ın atılı suçlardan beraatine, sanık ...'ın ise hakaret suçundan tüm dosya kapsamına göre ayrı ayrı iki kez mahkumiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

A. Sanık ... Hakkında Kurulan Hükümler Yönünden

1.Sanığın yargılama konusu eylemleri için, 5237 sayılı Kanun'un 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası ile 106 ncı maddesinin birinci fıkrasının son cümlesi uyarınca belirlenecek cezaların türü ve üst hadlerine göre aynı Kanun'un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi gereği 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin öngörüldüğü anlaşılmıştır.

2. 5237 sayılı Kanun'un 67 nci maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca zamanaşımı süresini kesen son işlemin 05.11.2015 tarihli savunması olduğu ve bu tarihten itibaren, 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir.Tebliğname'de yer alan görüşe bu sebeplerle iştirak edilmemiştir.

B.Sanık ... Hakkında Kurulan Hükümler Yönünden

1. Sanık Müdafiinin Temyiz İsteği Yönünden

Tüm dosya kapsamı, katılanların aşamalarda birbirleriyle uyumlu beyanda bulunmaları ve tanıkların iddiayı doğrulaması karşısında, sanığın katılanlar ... ve ...'a sinkaflı sözlerle hakarette bulunduğundan bahisle hakkında mahkumiyet kararı verilmesine ilişkin Yerel Mahkemenin takdir ve gerekçesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

2. Sair Temyiz Sebepleri Yönünden

a.Dairemizce de benimsenen Ceza Genel Kurulu'nun 2013/13-293 esas, 2013/297 karar sayılı ve 11.06.2013 tarihli kararında da kabul edildiği üzere 5237 sayılı Kanun'un 43. maddesinin ikinci fıkrası.

"Aynı suçun birden fazla kişiye karşı tek bir fiille işlenmesi durumunda da, birinci fıkra hükmü uygulanır." hükmünü içermekte olup, zincirleme suçtan farklı bir müessese olan ve aynı neviden fikri içtima olarak kabul edilen bu durumda, fiil yani hareket tektir ve bu fiille aynı suç birden fazla kişiye karşı işlenmektedir.

Burada, hareket tek olduğu için, fail hakkında bir cezaya hükmolunacağı, ancak bu cezanın adı geçen Kanun'un 43 üncü maddesinin birinci fıkrasına göre artırılacağı öngörülmüştür. Ancak burada kastedilen, fiil ya da hareketin, doğal anlamda değil hukuki anlamda tekliğidir. Hakaret suçunun farklı mağdurlara karşı tek fiille gerçekleştirildiğinden söz edilebilmesi için hareketin mutlaka ortak söz veya davranışlarla gerçekleştirilmiş olması şart değildir.

Her bir mağdura veya mağdurlardan bazılarına özel olarak hitap edilerek hakaret içeren sözler söylenmiş olsa bile objektif bir gözlemcinin bakış açısıyla bakıldığında failin hareketlerinin tek bir iradi karara dayalı olduğu, aralarında yer ve zaman bakımından bağlantı bulunduğu, bu nedenle bir bütünlük oluşturduğu sonucuna ulaşılması durumunda, fiilin hukuken tek olduğu kabul edilmelidir.

Yukarıdaki açıklamalar ışığında somut olayda, sanığın katılanlar ... ve ...'a karşı ayrı sözlerle hakarette bulunması biçiminde iddianamede anlatılan ve mahkemece kabul edilen eylemi nedeniyle, hakaret suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 43 üncü maddesi de uygulanarak bir kez cezalandırılması gerekirken, iki kez cezalandırılması hukuka aykırı görülmüştür. Tebliğname'de yer alan görüşe bu sebeplerle iştirak edilmemiştir.

b.Bir kısım tanık beyanlarına göre sanığın hakaret eylemini evinin yanında bulunan boş arazide bir kısım tanık beyanlarına göre ise A.Ş.'nin evinin bahçesinde işlediğinin beyan edilmesi nedeniyle aradaki çelişki giderilip, eylemin nerede işlendiği ve bu yerin aleni olup olmadığı değerlendirildikten sonra sonucuna göre 5237 sayılı Kanun'un 125 inci maddesinin dördüncü fıkrasının uygulanması gerekip gerekmediğinin tartışmasız bırakılması hukuka aykırı görülmüştür.

c.Eylemin aleni işlenmediğinin anlaşılması durumunda, 17.10.2019 gün ve 7188 sayılı Kanun’un 24 üncü maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun’un 251 inci maddesinde Basit Yargılama Usulü düzenlenmiş olup, bu düzenlemenin uygulanmasıyla ilgili olarak,

5271 sayılı Kanun’a 7188 sayılı Kanun'la eklenen geçici 5 inci maddenin birinci fıkrasının (d) bendinde yer alan “hükme bağlanmış” ibaresinin, Anayasa Mahkemesinin 14.01.2021 tarihli ve 2020/81 Esas, 2021/4 Karar sayılı kararıyla "basit yargılama usulü" yönünden Anayasa'nın 38 inci maddesine aykırı görülerek iptaline karar verilmesi karşısında, temyiz incelemesi yapılan ve 5271 sayılı Kanun’un 251 inci maddesinin birinci fıkrası kapsamına giren suçlar yönünden.

Anayasa'nın 38 inci maddesi ile 5237 sayılı Kanun’un 7 ve 5271 sayılı Kanun’un 251 vd. maddeleri gereğince yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunduğu belirlendiğinden karar bu yönüyle hukuka aykırı görülmüştür.

V. KARAR