Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2021/27391 K.2023/26252

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir sebeplerin bulunmadığı ve sanığın temyiz talebinin vekalet ücretiyle sınırlı olduğu yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkeme kararı ile sanık hakkında; 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 129 uncu maddesinin üçüncü fıkrası ile 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin dördüncü fıkrasının (c) bendi uyarınca ceza verilmesine yer olmadığı kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; katılan lehine vekalet ücretine hükmedilmemesi talebine yönelik olduğu belirlenmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

Tarafların komşu oldukları, olay günü çıkan tartışmada sanığın katılana "Sen ruh hastası paranoyak birisin." dediği, katılanın da "Sen ruh hastasısın, seni savcılığa vereceğim." şeklinde karşılık verdiği iddiasıyla açılan davada, hakaretin karşılıklı olduğu Yerel Mahkemece kabul edilmiştir.

IV. GEREKÇE

Sanık hakkında açılan kamu davasının yargılaması sonucunda karşılıklı hakaret nedeniyle ceza verilmesine yer olmadığı hükmü kurulmuş olması karşısında, Yerel Mahkemenin kararında vekalet ücreti yönünden hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR