Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2021/28192 K.2024/5970

Sanık hakkında mühür bozma suçundan neticeten hükmolunan 3000 TL adlî para cezasına ilişkin mahkûmiyet kararının, tür ve miktarı itibarıyla 5320 sayılı Kanun'un geçici 2 nci maddesi uyarınca kesin nitelikte bulunduğu anlaşılmıştır.

Sanık hakkında imar kirliliğine neden olma suçundan kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanunun 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir sebeplerin bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Yerel Mahkemece sanık hakkında mühür bozma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 203 üncü maddesinin birinci fıkrası ile 62 nci maddesi uyarınca 3000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, 2. Yerel Mahkemece sanık hakkında imar kirliliğine neden olma suçundan 5237 sayılı Kanun'un 184 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 62 nci maddesi ile 50 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca 6000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği, kararın hukuka aykırı olduğuna vesaire ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Ruhsat ve eklerine uygun olarak iskan edilen binanın 3 üncü normal kat seviyesinde demir profil kurulmuş vaziyette iken, inşaatın Manavgat Belediyesi görevlilerince durdurularak mühürlendiği, sanığın inşaat durdurma zaptının düzenlenmesinden sonra da inşaata devam ettiği Mahkemece kabul edilmiştir.

IV. GEREKÇE

A. Mühür Bozma Suçuna Yönelik

Hükmün tür ve miktarı itibarıyla 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 31.03.2011 tarihli ve 6217 sayılı Kanun'un 26 ncı maddesi ile 5320 sayılı Kanun'a eklenen geçici 2 nci maddesi uyarınca kesin nitelikte bulunduğu anlaşılmakla, sanığın temyiz isteğinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

B. İmar Kirliliğine Neden Olma Suçuna Yönelik

1. Sanığın Temyiz Sebepleri Yönünden

18.11.2013 tarihli inşaat durdurma zaptı, yapılan keşif, bilirkişi raporları ve sanığın savunması doğrultusunda sanığın üzerine atılı imar kirliliğine neden olma suçunun sübut bulduğuna ilişkin Mahkemenin takdir ve gerekçesinde hukuka aykırılık görülmemiştir.

2. Sair Sebepler Yönünden

i. Hükümden sonra 18 Mayıs 2018 tarihinde 30425 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7143 sayılı Kanun'un 16 ncı maddesi ile 3194 sayılı İmar Kanunu'na eklenen geçici 16 ncı maddesi uyarınca sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

ii. Kabule göre de; sanığın 18.11.2013 tarihli yapı tatil zaptından sonra da inşaata devam ettiğinin kabul edilmesi karşısında, iddianame tarihinden önce gerçekleşen eyleminin zincirleme suç kapsamında kaldığı bu nedenle 5237 sayılı Kanun'un 43 üncü maddesinin birinci fıkrasının uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

Nedenleriyle hukuka aykırılık görülmüştür.

V. KARAR