Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2021/28405 K.2024/291

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇSamsun 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 30.06.2016 tarihli ve 2015/321 Esas, 2016/418 Karar sayılı kararı ile sanıklar hakkında imar kirliliğine neden olma ve mühür bozma suçlarından, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca ayrı ayrı beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ Katılan vekilinin temyiz sebepleri, eksik inceleme yapıldığına, mühür bozma suçunun unsurları itibarıyla oluştuğuna, kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ve resen belirlenecek nedenlere ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULARSanık ...'in yapı sahibi, sanık ...'ın ise yapı müteahhidi olduğu inşaatın 19.07.2012 tarihinde mühürlendiği, ancak 01.09.2014 tarihinde yapılan kontrolde mührün bozularak inşaata devam edildiği ve mimari projeye aykırı olarak inşai faaliyetlerde bulunulduğu tespit edildiğinden bahisle açılan kamu davalarına ilişkin, Yerel Mahkemece, sanıkların mahkûmiyetlerine yeterli, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil elde edilemediği kabul olunup beraatlerine karar verildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Sanıkların yargılama konusu eylemleri için 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 184 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 203 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca belirlenecek cezaların türleri ve üst hadlerine göre, aynı Kanun'un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi gereği 8 yıllık olağan dava zamanaşımı süresinin öngörüldüğü anlaşılmıştır. 5237 sayılı Kanun’un 67 nci maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca zamanaşımı süresini kesen son işlem olan sanıkların savunmalarının alındığı tarihten itibaren 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir.

V. KARAR