Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2021/28457 K.2024/5034

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 125 inci maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen hakaret suçundan, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz istemi; tanık beyanlarıyla hakaret edildiğine, kararın bozulması gerektiğine, vesaire ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Şikayetçi ile şüphelinin ailesinin aynı apartmanda komşu olup aynı zamanda akraba oldukları, aralarında anlaşmazlık olduğu, olay tarihinde şüphelinin, "Şerefsiz ... cesaretin var ise dışarıya çık." dediği iddiasıyla açılan davada atılı suçun işlediğine dair şüpheden uzak mahkumiyete yeterli delil elde edilemediği gerekçesiyle beraat kararı verilmiştir.

IV. GEREKÇE

1.Sanığa atılı suçun işlediğine dair şüpheden uzak mahkûmiyete yeterli delil elde edilemediği gerekçesiyle atılı suçtan beraat kararı verilmesine ilişkin Mahkemenin takdir ve gerekçesinde hukuka aykırılık görülmemiştir. 2.Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR