Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2021/28989 K.2024/4903

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Muş 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 28.04.2016 tarihli ve 2015/510 Esas, 2016/320 Karar sayılı kararıyla; sanık hakkında hakaret ve kasten yaralama suçlarından, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

O yer Cumhuriyet savcısının temyiz sebepleri, kararın usûl ve yasaya aykırı olduğuna, tanık Y.B. dinlenmeden eksik kovuşturmayla hüküm kurulduğuna ve sanık hakkında mahkûmiyet kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Karı koca olan taraflar arasında çıkan tartışmada sanığın, mağdura "O..." diyerek hakaret edip, tekme ve yumruk atmak suretiyle yaraladığından bahisle açılan kamu davasına ilişkin, Yerel Mahkemece, mahkûmiyete yeter, her türlü şüpheden uzak, somut ve inandırıcı delil bulunmadığından ve "şüpheden sanık yararlanır ilkesi" gereğince sanık hakkında beraat kararı verildiği anlaşılmıştır.

V. GEREKÇE

A. Hakaret Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 131 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca, kamu görevlisine karşı görevinden dolayı işlenen hariç, hakaret suçunun soruşturulması ve kovuşturulmasının mağdurun şikâyetine bağlı olması ve mağdurun 28.04.2016 tarihli duruşmada şikayetinden vazgeçmesi, sanığın da aynı celsede şikayetten vazgeçmeyi kabul ettiğine dair beyanda bulunması karşısında, sanık hakkında anılan Kanun'un 73 üncü maddesinin dördüncü fıkrası ve 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesi uyarınca kamu davasının düşmesine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi, hukuka aykırı bulunmuştur.

B. Kasten Yaralama Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Olayın tek tanığı niteliğinde olan Y.B. tanık sıfatıyla dinlenmeden yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması suretiyle 5271 sayılı Kanun'nun 210 uncu maddesinin birinci fıkrasına muhalefet edilmesi, hukuka aykırı görülmüştür.

V. KARAR

A. Hakaret Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Gerekçe bölümünün (A) bendinde açıklanan nedenle Yerel Mahkeme kararına yönelik O yer Cumhuriyet savcısının temyiz isteği yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 1412 sayılı Kanun'un 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5230 sayılı Kanun'un 8 inci maddesinin birinci fıkrası aracılığıyla 1412 sayılı Kanun'un 322 nci maddesinin verdiği yetkiye dayanarak, sanık hakkındaki kamu davasının 5237 sayılı Kanun'un 73 üncü maddesinin dördüncü ve altıncı fıkraları, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası uyarınca Tebliğname'ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE,