Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2021/32088 K.2021/26067

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle; temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ile temyiz sebebine göre, dosya görüşüldü: Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından CMK'nın 288 ve 294. maddeleri kapsamında katılan vekilinin belirttiği hukuka aykırılık nedenleri ile CMK’nın 289. maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri de gözetilerek, yapılan değerlendirmede:

İstinaf başvurusunun esastan reddine dair verilen Bölge Adliye Mahkemesi kararına yönelik katılan Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı vekilinin temyizinin; sanığın mağdur ...’e karşı üzerine atılı insan ticareti suçunu işlediğinin sabit olduğuna, dosyadaki deliller ve mağdur ifadesine itibar edilmesi gerekirken dikkate alınmadığına, mağdurun ve diğer mağdurların soruşturma ve kovuşturma aşamalarındaki, beyanları dikkate alınmayarak sanık hakkında beraat kararı verilmesinin hukuka, yasaya ve hakkaniyete aykırı olduğuna,

sanık hakkında mağdurlar ... ve ...’ya yönelik insan ticareti suçundan üst sınırdan ceza verilmemesinin açıkça hukuka aykırı olduğuna, katılan kurum lehine vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğine, Mahkemece katılan kurum lehine vekalet ücretine hükmedildiğine ve aynı yönde karar verilmesini talep ettiğine yönelik olduğu,

1) Mağdur ...’e yönelik insan ticareti suçu yönünden yapılan incelemede; Kurulan hükümde bozmayı gerektirecek bir hukuka aykırılık bulunmadığından, istinaf başvurusunun esastan reddine dair karar hukuka uygun bulunmakla, katılan Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı vekilinin temyiz istemi yerinde görülmediğinden, Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesi’nin kararına yönelik temyiz isteminin, tebliğnameye uygun olarak, CMK'nın 302/1. maddesi uyarınca ESASTAN REDDİNE, 2) Mağdurlar ... ve ...’a yönelik insan ticareti suçu yönünden yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir. Ancak;

Ayrıntılarına Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 13/12/2019 tarihli 2019/6 esas, 2019/7 sayılı kararında değinildiği üzere Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığının 6284 sayılı Kanun kapsamına giren bir suçtan dolayı yapılan yargılamada anılan Kanunun 20/2. maddesine göre, gerekli görmesi halinde kamu davasına katılma hakkı bulunduğu ancak yargılamayı yürüten Mahkemenin anılan Kurumu davadan haberdar etme zorunluluğunun bulunmadığı, T.C.

Anayasasının 41. maddesinde ailenin huzur ve refahı ile özellikle anne ve çocukların korunmasına yönelik olarak her türlü istismar ve şiddete karşı çocukları koruyucu tedbirleri alma görevinin Devlete ait olduğu, aile ve çocukların korunması hakkının Anayasa ile güvence altına alındığı, 6284 sayılı Kanunun 20/2. maddesi gereğince Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığının kadın, çocuk ve aile bireylerine yönelik olarak uygulanan şiddet veya şiddet tehlikesi nedeniyle açılan davalara katılabileceği, ancak Bakanlığın davaya katılmasının doğrudan Anayasa ve kanundan kaynaklanan koruma görevine ilişkin olup Bakanlığa yüklenen bir kamu görevi olduğu,

CMK'nın 237 ve devamı maddelerindeki katılma hakkına ilişkin suçtan doğrudan zarar görme şartının katılan Bakanlık için söz konusu olmadığı gözetilmeden Bakanlık vekili lehine vekalet ücretine hükmedilmesi,

Kanuna aykırı, katılan Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı vekilinin temyiz iddiaları yerinde görüldüğünden, bu nedenle HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, 5271 sayılı CMK’nın 303/1. maddesi uyarınca bu aykırılık, yeniden yargılama yapılmasına gerek olmaksızın düzeltilebilir nitelikte bulunduğundan, temyiz edilen kararın açıklanan noktasının; tebliğnameye kısmen uygun olarak, “hükümden katılan Bakanlık lehine vekalet ücreti verilmesine ilişkin kısmın çıkartılması” suretiyle sair yönleri usul ve Kanuna uygun olan HÜKÜMLERİN DÜZELTİLEREK TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİNE,