Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2021/32344 K.2024/6615

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yerel Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu kararı ile sanık hakkında hakaret suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 129 uncu maddesinin üçüncü fıkrası ve 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin dördüncü fıkrasının (c) bendi uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin süre tutum dilekçesi ile kararı temyiz ettiği anlaşılmıştır.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanık ve katılanın birbirlerine karşı şeref ve itibarlarını zedeleyecek ölçüde hakaret içeren eylemlerde bulundukları, olayın gelişimine göre kişilerin söz konusu eylemlerin gerçekleşmesinde daha az kusurlu olmadığı buna karşın eylemler sonucu büyük ve giderilemeyecek düzeyde bir sonuç doğmadığı değerlendirilmekle Yerel Mahkemece sanık hakkında karşılıklı hakaret nedeniyle ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; Katılan ile tutanak düzenleyicilerinin yöntemince duruşmaya çağırılıp dinlenmeleri, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken eksik kovuşturma ve yetersiz gerekçeyle hüküm kurulması hukuka aykırı görülmüştür.

V. KARAR