Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2021/34118 K.2024/9374

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir sebeplerin bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Kocaali Asliye Ceza Mahkemesinin 05.12.2012 tarih, 2012/34 Esas, 2012/210 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında görevi yaptırmamak için direnme suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 265 inci maddesinin birinci fıkrası, adı geçen Kanun'un 62 ve 53 üncü maddeleri uyarınca 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiştir. Bu karar 18.01.2013 tarihinde kesinleşmiştir.

2. Sanığın denetim süresi içerisinde 21.07.2015 tarihinde kasten yaralama suçunu işlediğinin ihbar edilmesi üzerine Kocaali Asliye Ceza Mahkemesinin 07.04.2017 tarih, 2016/188 Esas, 2017/96 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında hükmün aynen açıklanmasına karar verilmiştir.

3. Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 23. Ceza Dairesinin kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusu üzerine mahkumiyet hükmünün kaldırılarak sanığın beraatine karar verilmek suretiyle 5271 sayılı Kanun'un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısının temyiz isteği, tüm dosya kapsamı ve sair haller birlikte gözetildiğinde, sanığın sözlerinin 5237 sayılı Kanun'un 106 ncı maddesinin birinci fıkrasının son cümlesindeki "Sair bir kötülük edeceğinden bahisle tehditte ise, mağdurun şikâyeti üzerine, altı aya kadar hapis veya adlî para cezasına hükmolunur." kapsamında kaldığı, eylemin 5271 sayılı Kanun'un 253 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca uzlaşmaya tabi olduğu,

ancak polis memurlarının, duruşmada alınan beyanlarında şikâyetçi olmadıkları, buna göre, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendindeki "Yüklenen fiilin kanunda suç olarak tanımlanmamış olması." hali değil, aynı maddenin sekizinci fıkrası uyarınca davanın düşmesine karar verilmesi ve buna bağlı olarak sanık lehine, kendisini vekil ile temsil ettirdiğinden, vekalet ücretinin hükmedilmemesi, başka bir deyişle vekalet ücretinin hazine üzerine bırakılmaması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Mağdurların Kocaali İlçe Emniyet Amirliğinde polis memuru olarak görev yaptıkları, olay tarihinde görevleri kapsamında ilçe merkezinde park halinde bulunan bir otomobili kaldırmak isterlerken sanığın mağdur polis memurlarının yanına geldiği ve aracın bulunduğu yerden alınmasına engel olmaya çalıştığı,bu olayın ardından sanığın polis merkezine davet edildiği, burada cezai işlem yapılırken sanığın mağdur polis memurlarına hitaben "... davranışlarınızın karşılığını size ödeteceğim, sizinle görüşeceğiz, beni tanıyacaksınız." şeklinde tehditte bulunarak direndiği iddiasıyla açılan davada İlk Derece Mahkemesince tüm dosya kapsamına göre sanığın görevi yaptırmamak için direnme suçundan mahkumiyetine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Bölge Adliye Mahkemesince, sanığın araç sahibi olmadığı halde hakkında cezai işlem uygulanmasına tepki gösterdiği, cezai işlemin uygulanıp tamamlandığı, sanığın iddia edilen sözü, cezai işlemden önce mi yoksa sonra mı söylediği kesin olarak saptanmadığı gibi bu sözün tek başına görevin yerine getirilmesini engellemeye elverişli ve yeterli boyuta da ulaşmadığı anlaşıldığından sanığın maddi unsuru itibariyle oluşmayan görevi yaptırmamak için direnme suçundan, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca beraatine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Tüm dosya kapsamına göre, olay günü polis memuru mağdurların hatalı park eden araç ile ilgili idari işlem yapmak isterlerken olay yerine gelen sanığın aracın arkadaşına ait olduğunu beyan ederek ceza yazılmasına ve aracın kaldırılmasına engel olmaya çalışması nedeniyle mağdurlar tarafından polis merkezine davet edildiği ve burada araç ile ilgili cezai işlem uygulanacağı sırada sanığın mağdur polis memurlarına hitaben "... davranışlarınızın karşılığını size ödeteceğim, sizinle görüşeceğiz,

beni tanıyacaksınız." şeklinde tehditte bulunmak suretiyle kamu görevlisi olan polis memurlarına direnmesi biçiminde gerçekleşen eyleminin 5237 sayılı Kanun'un 265 inci maddesinin birinci maddesinde düzenlenen görevi yaptırmamak için direnme suçunu oluşturduğu gözetilmeden, sanığın beraatine karar verilmesi hukuka aykırı görülmüştür.

V. KARAR