Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2021/34247 K.2022/12619

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi, kararın niteliği ile suç tarihine göre, dosya görüşüldü: Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi. Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

CMK'nın 231/11. maddesi uyarınca hüküm açıklanabilmesi için, usulüne uygun olarak kesinleşmiş bir kararın bulunmasının gerektiği, ...

Sulh Ceza Mahkemesi'nin 2013/1179-2014/136 E-K sayılı kararı ile verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yönelik kararının ise “sanığa gönderilen gerekçeli karara içerir davetiyenin öncesinde sanığın bildirdiği son adresten farklı bir yer olan, doğrudan Tebligat Kanununun 21/2. maddesi uyarınca MERNİS adresine usulsüz bir biçimde yapılması nedeniyle” usulüne uygun olarak henüz kesinleşmediğinin, bu sebeple denetim süresinin de başlamayacağının anlaşılması karşısında, Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 04/10/2018 tarihli ve 2017/8-952 esas, 2018/403 sayılı kararında açıklandığı üzere,

hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleşmemesi nedeniyle zamanaşımının durmayacağı, denetim süresi başlamadığı için de, bu süre içerisinde kasıtlı suç işlendiğinden bahsedilemeyeceği ve açıklanması geri bırakılan hükmün açıklanması koşullarının bulunmadığı cihetle, Yerel Mahkemece verilen hükmün açıklanmasına ilişkin kararın hukuki değerden yoksun olduğu, hukuki değerden yoksun olan mahkumiyet kararının da dava zamanaşımını kesmeyeceği ve bu nedenle dava zamanaşımını kesen son işlemin, sanık hakkında kurulan ilk mahkumiyet hükmünün olduğu anlaşıldığından,

ilk mahkumiyet kararına göre, TCK’nın 66/1-e maddesinde öngörülen 8 yıllık olağan dava zamanaşımının gerçekleşmesi,