Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2021/34976 K.2024/312

Bölge Adliye Mahkemesince verilen ek kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 296 ncı maddesinin ikinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, hakaret suçundan verilen kararın temyiz edilmediği belirlenerek gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İlk Derece Mahkemesinin kararıyla sanığın görevi yaptırmamak için direnme ve trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçlarından, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 265 inci maddesinin birinci fıkrası, 43 üncü maddesi, 179 uncu maddesinin ikinci fıkrası, 62 nci maddesi uyarınca sırasıyla 6 ay 7 gün ve 5 ay hapis cezalarıyla cezalandırılmasına karar verilmiştir.

2. Bölge Adliye Mahkemesinin 04.06.2020 tarihli ve 2019/1346 Esas, 2020/826 Karar sayılı kararıyla istinaf başvurusunun esastan reddine hükmedilmiştir.

3. Bölge Adliye Mahkemesinin 07.07.2020 tarihli ve aynı sayılı ek kararıyla sanığın temyiz başvurusu hakkında, 5271 sayılı Kanun'un 296 ncı maddesinin birinci fıkrası gereği "temyiz isteminin kabule değer sayılmamasından dolayı reddine" karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi, kararın yasal ve adil olmadığına, bu nedenle bozulması talebine ilişkindir.

III. GEREKÇE

5271 sayılı Kanun'un 286 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendinde yer verilen; "İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları"nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile aynı Kanun'un 296 ncı maddesinin birinci fıkrasının ilgili bölümünde yer alan; "... temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmiş [ise] …, hükmü temyiz olunan bölge adliye veya ilk derece mahkemesi bir karar ile temyiz istemini reddeder." şeklindeki hüküm birlikte değerlendirildiğinde, sanığın ek karara yönelik temyiz istemi yerinde görülmemiştir.

IV. KARAR