Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2021/37715 K.2024/15323

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında hakaret suçundan verilen hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu ve temyiz dilekçesinde temyiz sebebine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında hakaret suçundan İlk Derece Mahkemesince verilen hapis cezasına ilişkin mahkumiyet hükmüne yönelik yapılan başvuru üzerine Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemi; müvekkilinin atılı suçu işlemediğine, polis memurlarınca kendisine iftira atıldığına, müvekkili hakkında aynı tarihe ilişkin aynı olay nedeniyle birden fazla dava açıldığına, bu davaların birleştirilerek müvekkilinin hukuki durumunun belirlenmesi gerektiğine, bu nedenlerle hükmün bozulmasına ve beraatine karar verilmesi talebine yöneliktir.

III. GEREKÇE

Sanığın savunmalarına, katılanın aşamalardaki uyumlu beyanları ile tanıklar V.Ç. ve L.Ş.'nin beyanlarına göre sanığın atılı suçu işlediği ve suçlu kişiliği değerlendirilerek yeniden suç işlemeyeceği yönünde olumlu kanaat oluşmaması nedeniyle hakkında 5237 sayılı Kanun'un, 62., 50., 51. ile 5271 sayılı Kanun'un 231. maddelerinin uygulanmaması yönünde Yerel Mahkemenin takdir ve gerekçesinde hukuka aykırılık görülmemiştir.

Ancak,

1. 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 30/2. maddesinde, kişinin, suçun daha ağır veya daha az cezayı gerektiren nitelikli hallerinin gerçekleştiği hususundaki hatasından yararlanması öngörülmüştür. Suçun nitelikli hallerinde hatada, failin işlediği fiilin suç oluşturduğu konusunda herhangi bir yanılgısı söz konusu olmayıp, yanılgı fiile ilişkindir. Eğer fail, daha ağır bir netice öngören nitelikli hali kastetmeden hareket etmiş, ancak yanılgı sonucu nitelikli hal gerçekleşmiş ise, istemediği ağır neticeden sorumlu tutulamayacaktır.

Yargılamaya konu somut olayda; sanık hakkında yapılan şikayet üzerine katılan polis memurunca, karakola gelmesini söylemesi için sanık arandığında, katılana hakaret ettiği iddiasıyla açılan davada, sanığın, kendisinin karakolun sabit telefonundan aranmaması nedeniyle katılanın polis memuru olduğunu anlamadığı şeklinde savunmada bulunmuş olması ve bu savunmasının 09.08.2015 tarihli ses kaydı çözüm tutanağından da anlaşılması karşısında, 5237 sayılı Kanun'un 125/3-a maddesi hükmünün uygulama koşullarının oluşup oluşmadığının değerlendirilmesi gerektiği,

2. Sanık hakkında aynı olaya ilişkin aynı tarihli eylemi nedeniyle katılan polis memuru L.Ş.'ye yönelik Kayseri 11. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2015/940 Esas sayılı dosyasında açılan dava neticesinde mahkumiyetine dair verilen hükmün Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine dair kesin olmak üzere verilen kararın 7188 sayılı Kanunla temyiz yolu açılması üzerine Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 05.12.2022 tarih, 2020/26506 Esas, 2022/24324 sayılı Kararı ile onanmak suretiyle kesinleştiği, anlaşıldığından dava dosyasının aslının veya onaylı örneklerinin dosya arasına alınması,

sonucuna göre sanık hakkında incelemeye konu davada TCK'nın 43. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılması, uygulanması halinde ise, daha önce verilip kesinleşen mahkumiyetlerin incelenen davada kurulacak hükümden mahsup edilmesi gerektiği gözetilmeden, eksik inceleme sonucu tehdit suçundan hüküm kurulması,

Nedenleriyle hüküm hukuka aykırı görülmüştür.

IV. KARAR