Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2021/38718 K.2024/16023

Yapılan ön inceleme neticesinde, sanık hakkında verilen hükümlerin temyiz edilebilir oldukları, temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde yapıldığı ve temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İlk Derece Mahkemesince sanığın, hakaret suçundan cezalandırılmasına ve hükümlerin açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiş, sanığın denetim süresi içerisinde kasıtlı suç işlemesi sebebiyle daha önce açıklanması geri bırakılan hükümler aynen açıklanmıştır. İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlere yönelik olarak Bölge Adliye Mahkemesince, atılı hakaret suçunun yasal unsurlarının oluşmadığı gerekçesiyle mahkumiyet hükümleri kaldırılarak sanığın beraatine hükmedilmesi suretiyle sanığın istinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısının temyiz istemi, sübuta, atılı suçun yasal unsurlarının oluştuğuna, usul ve yasaya aykırı olan kararın bozulması gerektiğine yöneliktir.

III. GEREKÇE

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre temyiz sebepleri ile sair yönlerden yapılan incelemede;

5275 sayılı Yasanın 66. maddesi ile hükümlülere cezaevinde bulundukları süre içinde belli şartlar altında belli yakınları ile telefonla görüşme olanağının tanındığı ancak cezaevinde disiplin ve düzenin sağlanması, suç işlenmesinin önlenmesi amacıyla bu görüşmelerin dinlemesi ve kayda alınmasının öngörüldüğü, sanığın suç tarihinde cezaevinden yaptığı görüşmelerin, tutanak altına alınıp bu tutanakların resmi olarak değişik aşamalarda işlem gördüğü, bu suretle olay kapsamında mağdurların yokluğunda gerçekleşen hakaret suçunun birlikte ya da dağınık en az üç kişi ile ihtilat unsurunun gerçekleştiği gözetilmeden, yazılı şekilde sanığın her iki eylemden beraatine karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR