Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2021/38962 K.2024/14443

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında hakaret suçundan verilen hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde yapıldığı, temyiz dilekçesinde temyiz sebebine yer verildiği ve temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince verilen mahkumiyet hükmüne yönelik olarak, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi özetle; yalnızca orta hakemi kastederek hakaret içermeyen sözler söylediğine, cezalandırılması için her türlü şüpheden uzak ve kesin deliller bulunmadığı gözetilmeksizin mahkumiyet kararı verilmesinin bozmayı gerektirdiğine yöneliktir.

III. GEREKÇE

Sanığın belirttiği hukuka aykırılık nedenleri ve 5271 sayılı Kanun'un 289. maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri de gözetilerek maddi ceza hukukuna ilişkin sair yönlerden yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir. Ancak;

1.5237 sayılı Kanun'un 125/4. maddesinde öngörülen aleniyetin gerçekleşmesi için olay yerinde başkalarının bulunması yeterli olmayıp hakaretin belirlenemeyen sayıda kişi ve herkes tarafından görülme, duyulma ve algılanabilme olasılığının bulunması, herhangi bir sınırlama olmaksızın herkese açık olan yerlerde işlenmesi gerekmektedir.

Somut olayda, hakaret eyleminin gerçekleştirildiği, "soyunma odasına giden saha çıkış kapısı yanının" ne şekilde aleni bir yer olduğu açıklanmadan anılan Kanun maddesinin uygulanması,

2. Sanığın, orta hakemi kastederek konuştuğunu beyan etmesi ve iddia edilen sözlerin tek kişiye hitaben söylendiğinin anlaşılması karşısında, yerinde olmayan gerekçeyle, eylemin birden fazla kişiye yönelik işlendiği kabul edilerek, sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 43/2. maddesinin tatbiki,

Hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR