Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2021/39491 K.2024/14374

Yapılan ön inceleme neticesinde, tebliğnamede tehdit suçundan kurulan hükümle ilgili olarak görüş belirtilmiş ise de, Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın itiraz yasa yoluna tabi olması, itirazı inceleyen İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesinin 05.06.2020 tarihli kararı ile talebin reddine karar verilmiş olması karşısında, temyiz incelemesi hakaret suçundan kurulan hükme hasredilmiştir.

Sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince verilen mahkumiyet hükmüne yönelik sanık ile katılanlar vekilinin talebi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince, düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi, suçlamaları kabul etmediği ve kararın kaldırılması gerektiğine yöneliktir.

III. GEREKÇE

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, alınan beyanlara, incelenen dava dosyası içeriğine göre, atılı hakaret suçunun sanık tarafından işlendiğinin anlaşılması karşısında, sanığın bu suçtan cezalandırılması yönündeki Mahkemenin inanç ve takdirinde hukuka aykırılık görülmemiş, temyiz istemine itibar edilmemiştir.

Sanığa yükletilen hakaret eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezanın kanuni bağlamda uygulandığı, anlaşılmıştır.

Sair yönlerden yapılan incelemede hukuka aykırılık görülmemiştir.

IV. KARAR