Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2021/39666 K.2024/13550

Yapılan ön inceleme neticesinde sanık hakkında verilen hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu ve temyiz dilekçesinde temyiz sebebine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında hakaret suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik yapılan başvuru üzerine Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemi; iddia edilen sözlerin ayrıca hakaret suçunu oluşturduğunun kabulünün ve teşdiden ceza verilmesinin usul ve Kanun'a aykırı olduğuna, kararın bozulmasına yöneliktir.

III. GEREKÇE

Sanığın savunması, şikâyetçilerin beyanları, olay tutanağı ile tüm dosya kapsamı karşısında, sanığın atılı suçu işlediği hususunda Mahkemenin inanç ve takdirinde hukuka aykırılık bulunmadığı anlaşılmış olup bozma sebebi dışındaki temyiz sebepleri ile vesair nedenler yerinde görülmemiştir.

1. Sanığın 5237 sayılı Kanun'un 125/3-a maddesi uyarınca cezalandırılması istemi ile açılan davada, ek savunma ... verilerek aynı Kanun maddesinin (c) bendinin de uygulanması suretiyle iki nitelikli halin gerçekleştiğinden bahisle alt sınırdan uzaklaşılarak ceza tayin edilmiş ise de, kabul edilen sözlerin iddianame anlatımında yer almaması ve sevk maddelerinde gösterilmemesi karşısında, yasal ve yeterli olamayan gerekçe ile fazla ceza tayini,

2. Sanık hakkında ceza tayin edilirken 5237 sayılı Kanun'un 58/3. maddesi uyarınca hapis cezasının tercih edildiğinin belirtilmesi ancak sanığın adli sicil kaydında yer alan ve tekerrüre esas alınan kararın kesin nitelikte olması ve başkaca esas alınabilecek kararın bulunmaması karşısında, temel ceza olarak hapis ya da adli para cezasından hangisinin tercih edildiğine dair yeterli gerekçenin gösterilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

3. Sanığın eylemini sekiz şikâyetçiye karşı işlediğinin anlaşılması karşısında, 5237 sayılı Kanun'un 43/2. maddesi gereğince arttırım oranının alt sınırdan uzaklaşılarak belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi, hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR