Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2021/42290 K.2022/16778

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre, karar tarihinde cezaevinde bulunan sanık ...'a cezaevi idaresi aracılığıyla vereceği dilekçe ile kararı temyiz edebileceğinin belirtilmemesi ve gerekçeli kararın tebliğinin CMK’nın 35/3. maddesinde belirtilen yönteme uygun olarak yapılmaması karşısında, sanığın temyiz talebinin reddine ilişkin 17/07/2017 tarihli ek kararın hukuki değerden yoksun olduğu ve sanığın temyizinin süresinde olduğu kabul edilerek, dosya görüşüldü: Temyiz isteminin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Sanığa atılı suça ilişkin kanun maddesinde öngörülen cezanın üst sınırı uyarınca, 5237 sayılı TCK'nın 66/1-e ve 67/4. maddelerine göre, suçun tabi bulunduğu 12 yıllık olağanüstü dava zamanaşımının gerçekleştiği anlaşıldığından, sanık ...'ın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmekle, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca, tebliğnameye uygun olarak, başkaca yönleri incelenmeksizin HÜKMÜN BOZULMASINA, ancak;