Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2021/8848 K.2023/17362

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

... Asliye Ceza Mahkemesi'nin kararı ile sanıklar hakkında kötü muamele suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararları verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılanın temyiz isteğinin sübuta ve re'sen tespit edilecek nedenelerle hükümlerin bozulması talebine ilişkin olduğu belirlenmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

Mağdurların birlikte kaldıkları anne ve anneannesi olan sanıkların kendilerini dövdükleri ve hakaret ettikleri iddiası ile açılan davada mahkumiyete yeterli, her türlü şüpheden uzak delil elde edilemediğinden beraat kararları verilmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Sanıklar hakkında kurulan hükümlere yönelik katılanın temyiz sebeplerinin incelenmesinde, adli tıp raporları, sanıkların aşamalardaki savunmaları, mağdurların mahkeme huzurundaki beyanları nedeniyle hukuka aykırılık görülmemiştir. 2. Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılanın yerinde görülmeyen sair temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR