Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2021/9014 K.2023/15699

Sanık müdafinin duruşmalı inceleme talebinin, 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 318 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca reddine karar verildi.

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Kanun’un 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkemenin kararıyla sanık hakkında, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 227 nci maddesinin ikinci fıkrası, 52, 53 ve 54 üncü maddeleri uyarınca 1 yıl hapis ve 100,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafinin, 28.05.2015 havale tarihli süre tutum dilekçesi ile kararın sanık lehine bozulmasını ve gerekçeli kararın tebliğini talep etmiş ancak gerekçeli kararın tebliğine rağmen ayrıntılı temyiz dilekçesi sunmadığı belirlenmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

Emniyet görevlileri tarafından, kendisini ... olarak tanıtan bir şahsın ... ilçesinden ... plakalı araç ile ...'a gelerek D-817 karayolu üzerinde yabancı uyruklu bayanları ücret karşılığında pazarladığı bilgisi üzerine şahsın aracının olay günü saat 00:50 sıralarında durdurulduğu, kimlik tespitinin yapıldığı, ... olarak tanınan şahsın asıl isminin ... olduğunun belirlendiği, aracın içerisinde ... isimli bayanın bulunduğu,

tanık ...'nin beyanında, sanığı arayarak müsait bir bayan olup olmadığını sorduğunu, sanığın 50 TL karşılığında olur dediğini, bir müddet sonra sanığın aracıyla ... isimli bayanı getirdiğini, bayanla cinsel ilişkiye girdiğini ve sanığın tekrar gelip bayanı aldığını belirttiği ve bu suretle sanığın fuhuş suçunu işlediği iddiası ile açılan davada, Yerel Mahkemece sanığın savunması, tanıklar ... ve ...'nin beyanları ile tüm dosya kapsamı dikkate alınarak mahkumiyet kararı verilmiştir.

IV. GEREKÇE

A. Sanığa yükletilen fuhuş eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

5237 sayılı Kanun'un 227 nci maddesinin ikinci fıkrasında düzenlenen fuhuş suçunun kanuni tanımında hapis cezasının alt sınırı 2 yıl olarak belirtilmesine karşın sanık hakkında temel ceza 1 yıl hapis olarak tayin edilmiş ise de aleyhe temyiz olmadığından bozma yapılamayacağı,

Anlaşıldığından, sanık müdafinin yerinde görülmeyen sair temyiz sebepleri reddedilmiştir.

B. Sanık hakkında kurulan hükümde, Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen, tanıklar ... ve ...'nin beyanları ve tüm dosya kapsamı dikkate alındığında, sanığın atılı suçtan 50,00 TL kazanç elde ettiği, sanığın üzerinden çıkan ve adli emanetin ... sırasına kaydedilen diğer paraların ise suçtan elde edildiğine dair her türlü şüpheden uzak, kesin ve yeterli delil bulunmadığı anlaşılmakla; suçtan elde edilen 50,00 TL kazancın müsaderesine, adli emanetin ... sırasına kaydedilen diğer paraların ise sahibine iadesine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden emanette kayıtlı tüm paraların müsaderesine karar verilmesi,

Dışında bir hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünün (B) numaralı bendinde açıklanan nedenle Yerel Mahkemenin kararına yönelik sanık müdafinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği müsadereye ilişkin hüküm fıkrasının çıkartılıp yerine ''5237 sayılı Kanun'un 55 inci maddesi gereğince sanığın suçtan elde edildiği tespit edilen 50 TL paranın müsaderesine, sanığın üzerinden çıkan ve adli emanetin ... sırasına kaydedilen diğer paraların ise suçtan elde edildiğine dair her türlü şüpheden uzak, kesin ve yeterli delil bulunmadığından sahibine iadesine'' ibaresinin eklenmesi suretiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,