Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2021/912 K.2023/15539

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibariyle 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı, yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkemenin kararı ile sanık hakkında kötü muamale suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 232 nci maddesinin birinci fıkrası, anılan Kanun'un 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 50 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi, 52 nci maddesinin ikinci ve dördüncü fıkraları uyarınca, 1.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz nedeninin; hakkında verilen adli para cezasına ilişkin kararı temyiz ettiğine ve re'sen tespit edilecek sebeplerle hükmün bozulması talebine yönelik olduğu belirlenmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanık ile mağdurun evli oldukları, olay gecesi evde bulundukları sırada aralarında çıkan tartışmada, sanığın mağdurun kolundan tutarak "S.ktir git nereye gidersen git." diyerek zorla evden dışarıya attığı şeklinde gerçekleşen eylemi nedeniyle sanık hakkında kötü muamele suçundan açılan davada sanığın atılı suçu işlediği Yerel Mahkemece kabul olunmuştur.

IV. GEREKÇE

A. Sanığın Temyiz Sebepleri Yönünden

Sanık hakkında haksız tahrik hükümlerinin uygulanabilmesi için aranan koşulların olayda gerçekleşmediği, verilen sonuç cezanın adli para cezasına ilişkin olması ve 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin beşinci fıkrasının uygulanmasına engel sabıkasının bulunması nedeniyle, Mahkemece "Yasal koşullarının oluşmaması nedeniyle sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 51 inci maddesinin uygulanmasına takdiren yer olmadığına,

sanığın hakkında kurulan mahkumiyet hükmünün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesine rağmen denetim süresi içerisinde kasıtlı suç işlediği anlaşıldığından 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin sekizinci fıkrasının ek cümlesindeki düzenlemede gözönüne alınarak sanık hakkında takdiren "hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin düzenlemenin uygulanmasına yer olmadığına" şeklindeki gerekçelerle Mahkemece, lehe hükümlerin sanık hakkında uygulanmasına yer olmadığına dair Mahkemenin takdir ve gerekçesinde hukuka aykırılık bulunmadığı anlaşılmıştır.

B. Sair Temyiz Sebepleri Yönünden

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, sanığın bozma sebebi dışındaki temyiz istemleri ile vesair nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak,

1. 5237 sayılı Kanun'un 232 nci maddesinde düzenlenen kötü muamele suçunun oluşması için mağdura yönelik fiillerin süreklilik arz etmesi ve Kanunda düzenlenen yaralama, tehdit, hakaret gibi fiillerden farklılaşmasının gerektiği, her türlü kötü muamelenin bu suçun oluşmasını olanaklı kılmayacağı, yarı aç veya susuz bırakma, uyku uyutmama, çıplak gezdirme, sürekli alay etme, zor koşullarda çalışmaya mecbur bırakma gibi eylemlerin bu suça örnek olabileceği göz önüne alındığında, somut olay kapsamında, sanığın eşi olan mağdurla aralarında çıkan tartışma sonrasında mağduru bir süre eve almaması şeklinde gelişen ani eylemin atılı suçu oluşturmadığı gözetilmeden, hatalı değerlendirmeyle sanık hakkında mahkumiyet kararı verilmesi,

2. Kabule görede,

17.10.2019 gün ve 7188 sayılı Kanun'un 24 üncü maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesinde Basit Yargılama Usulü düzenlenmiş olup, bu düzenlemenin uygulanmasıyla ilgili olarak, 5271 sayılı Kanun'a 7188 sayılı Kanun'la eklenen geçici 5 inci maddenin birinci fıkrasının (d) bendinde yer alan “hükme bağlanmış” ibaresinin, Anayasa Mahkemesinin 14.01.2021 tarihli ve 2020/81 Esas, 2021/4 Karar sayılı kararıyla "basit yargılama usulü" yönünden Anayasa'nın 38 inci maddesine aykırı görülerek iptaline karar verilmesi karşısında,

temyiz incelemesi yapılan ve 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesinin birinci fıkrası kapsamına giren suç yönünden. Anayasa'nın 38 inci maddesi ile 5237 sayılı Kanun'un 7 ve 5271 sayılı Kanun'un 251 vd. maddeleri gereğince yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,

Nedenleriyle bozmayı gerektirmiştir.

V. KARAR