Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2021/932 K.2023/19997

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yerel Mahkemece sanıklar hakkında hakaret suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 129 uncu maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca ayrı ayrı ceza verilmesine yer olmadığına, sanık ... hakkında ise kasten yaralama suçundan 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (c) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

O yer Cumhuriyet savcısının temyiz isteminin özetle; sanıkların farklı zaman ve mekanda karşılıklı olmaksızın birbirlerine hakaret ettiklerine ve sanık ...'un sanık ...'nın üzerine yürüdüğünün sabit olduğuna, buna karşın sanıklar hakkında hakaret suçunun karşılıklı olduğu gerekçesiyle ceza verilmesine yer olmadığı ve sanık ... hakkında beraat kararı verilmesinin usul ve Kanun'a aykırı olması sebebiyle kararın bozulması talebine yönelik olduğu belirlenmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanık ...'un, motosikletini çalan kişinin kendisi olup olmadığını soran sanık ...'ya, devamında sanık ...'nın da sanık ...'a iddianamede belirtilen sözleri söyleyerek hakaret ettikleri ve sanık ...'un sanık ...'nın üzerine yürüyerek dövmeye kalktığı ileri sürülmüş olup, Mahkemece sanıkların hakaret eylemlerinin karşılıklı olduğu gerekçesiyle haklarında ceza verilmesine yer olmadığına, sanık ...'a yüklenen kasten yaralama suçunun yasal unsurlarının oluşmadığı gerekçesiyle beraatine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

A. Sanıklar Hakkında Hakaret Suçundan Ceza Verilmesine Yer Olmadığı Hükümleri Yönünden

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, sanıkların birbirlerine yönelik hakaret sözlerini aynı olay bütünlüğü içerisinde ve kısa zaman aralığıyla söylemeleri karşısında, hakaret eylemlerinin karşılıklı olduğuna dair Mahkemenin inanç ve kabulünde herhangi bir isabetsizlik bulunmadığından O yer Cumhuriyet savcısının yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

B. Sanık ... Hakkında Kasten Yaralamaya Teşebbüs Suçundan Verilen Beraat Kararı Yönünden

Sanığın aşamalarda, sanık ...'nın üzerine yürüdüğünü ancak araya girenlerin engellemesi nedeniyle vuramadığını kabul etmesi ve tanık Hasan A.'nın soruşturma aşamasındaki beyanında sanığın eylemini doğrulaması karşısında yasal olmayan gerekçeyle sanığın mahkumiyeti yerine beraatine karar verilmesi hukuka aykırı görülmüştür.

V. KARAR

A. Sanıklar Hakkında Hakaret Suçundan Ceza Verilmesine Yer Olmadığı Hükümleri Yönünden

Gerekçe bölümünün (A) bendinde açıklanan nedenlerle Yerel Mahkeme kararında O yer Cumhuriyet savcısı tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden temyiz sebeplerinin reddiyle HÜKÜMLERİN, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

B. Sanık ... Hakkında Kasten Yaralamaya Teşebbüs Suçundan Verilen Beraat Kararı Yönünden

Gerekçe bölümünün (B) bendinde açıklanan nedenlerle Yerel Mahkeme kararına yönelik O yer Cumhuriyet savcısının temyiz isteği yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,