Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2022/10121 K.2024/10516

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin ; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu,

aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir sebeplerin bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilerek hükmolunan ceza miktarı itibarıyla koşulları bulunmadığından sanık müdafiinin duruşmalı inceleme talebinin 1412 sayılı Kanun'un 318 inci maddesi uyarınca reddine karar verilerek gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Yukarıda adı geçen Mahkemenin 02.04.2015 tarihli kararı ile sanık hakkında hakaret suçuna ilişkin mahkumiyet kararlarının Yargıtay 4. Ceza Dairesince bozulmasına karar verilmiştir. 2. Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkeme kararı ile bozma üzerine sanık hakkında hakaret suçundan mahkumiyet kararları verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz isteği; sanığın atılı suçu işlemediğine, karşılıklı hakaret nedeniyle ceza verilmesine yer olmadığı kararı verilmesi gerektiğine ve vesaireye ilişkindir.

III. GEREKÇE

Katılanlar ve şikayetçilerin anlatımları, sanığın savunması ve tüm dosya kapsamı karşısında sanığın atılı suç işlediğine ve karşılıklı hakaret olmadığına dair Mahkemenin inanç ve takdirinde hukuka aykırılık bulunmadığı anlaşılmış olup sanık müdafiinin bozma sebebi dışındaki temyiz istekleri ile vesair nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak,

Sanığın, olay günü tartışma sırasında katılanlar ve şikayetçilere hakaret ettiği olayda; Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun (YCGK), 11.06.2013 tarihli, 2013/13-293 Esas ve 2013/297 Karar sayılı kararı da dikkate alındığında, sanığın hakaret eylemlerini kısa zaman aralığı içerisinde, aynı suç işleme kararıyla ve birbirini takip eden söz ve davranışlarla gerçekleştirmesi dolayısıyla eylemlerin hukuken bir bütün halinde tek bir hakaret fiilini oluşturduğu anlaşıldığından, sanık hakkında zincirleme suç hükümleri gereği bir kez ceza verilip 5237 sayılı Kanun'un 43 üncü maddesinin ikinci fıkrası uyarınca artırım yapılması gerektiği gözetilmeden, dört ayrı mahkumiyet hükmü kurulması,

Nedenleriyle karar hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR