Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2022/2776 K.2024/17488

Yapılan ön inceleme neticesinde, sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir sebeplerin bulunmadığı, tehdit ve kasten yaralama suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz talebinin reddine ilişkin ek karara yönelik sanığın bir temyiz isteminin bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.İstanbul Anadolu 8. Asliye Ceza Mahkemesinin 19.06.2015 tarih, 2013/552 Esas, 2015/159 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında hakaret suçundan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiş ve bu karar 27.07.2015 tarihinde kesinleşmiştir.

2.Sanığın denetim süresi içerisinde 22.02.2019 tarihinde trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçunu işlediğinin ihbar edilmesi üzerine İstanbul Anadolu 8. Asliye Ceza Mahkemesinin 12.12.2019 tarih, 2019/1310 Esas ve 2019/780 Karar sayılı kararı ile hükmün aynen açıklanmasına karar verilmiştir.

3.Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 30. Ceza Dairesinin kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlere yönelik sanığın istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun'un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği, atılı suçlamaları kabul etmediğine, katılanların şiddetine maruz kaldığına bu nedenle meşru savunma sınırları içinde hareket ettiğine, eksik inceleme ile karar verildiğine, şüpheden uzak delil bulunmadığına ilişkindir.

III. GEREKÇE

Tüm dosya kapsamı, katılanların aşamalarda birbirleriyle uyumlu beyanda bulunmaları, tanıklar A.S., S.C., F.C. ve H.Y.'nin iddiayı doğrulaması ve 19.05.2013 tarihli beyaz kod verilmesine ilişkin tutanak karşısında, sanığın katılanlara hakarette bulunduğundan bahisle hakkında mahkumiyet kararı verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Ancak;

Katılan ...'ın sanığa tekme atıp hakaret etmesi üzerine sanığın katılanlara hakarette bulunduğunun kabul edilmesi karşısında haksız tahrik altında hareket eden sanık hakkında özel hüküm olan 5237 sayılı Kanun'un 129 uncu maddesinin birinci fıkrası yerine genel tahrik kurumunu düzenleyen aynı Kanun'un 29 uncu maddesinin uygulanması hukuka aykırı görülmüştür. Tebliğname'de yer alan görüşe bu sebeple iştirak edilmemiştir.

IV. KARAR