KÜNYE
4. Ceza Dairesi 2022/4832 E., 2025/3108 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 19 Şubat 2025
- İncelenen kararın mahkemesi
- Ceza Dairesi
- Sayısı
- 2021/881 E., 2021/940 K.
- Suç
- İmar kirliliğine neden olma
- Hüküm
- Düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddi
- Tebliğname görüşü
- Onama
Karar Metni
329 kelime·2 dk okuma·4 bölüm
Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında imar kirliliğine neden olma suçundan verilen hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde yapıldığı, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında imar kirliliğine neden olma suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik sanığın istinaf başvurusunun Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesince beraat hükmü kurulmak suretiyle düzeltilerek esastan reddine karar verilmiştir.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Katılan vekilinin temyiz istemi; suça konu yer belediye mücavir alanı içerisinde olup özel imar rejimine tabi yerlerden olmadığından ve bina vasfında olduğundan sanık hakkında mahkumiyet hükmü kurulması gerektiğine ilişkindir.
III. GEREKÇE
5237 sayılı Kanun'un 184/4. maddesi uyarınca imar kirliliğine neden olma suçunun oluşabilmesi için taşınmazın belediye sınırları içinde veya özel imar rejimine tabi yerde olması gerektiği, mücavir alanda bulunması halinde ise suçun oluşmayacağı göz önüne alındığında; somut olayda; suça konu yerin imar planı dışında mücavir alanda kaldığından, sanık hakkında beraat hükmü kurulmasına dair Bölge Adiye Mahkemesi Ceza Dairesinin takdir ve gerekçesinde hukuka aykırılık görülmemiştir.
Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.
V. KARAR
Yargıtay 4. Ceza Dairesi, E. 2022/4832, K. 2025/3108, 19 Şubat 2025 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama