Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2022/5646 K.2023/17755

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında göçmen kaçakçılığı suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 79 uncu maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi, aynı maddenin ikinci fıkrasının (a) ve (b) bentleri, 62 nci maddesi, 52 nci maddesinin ikinci ve üçüncü fıkraları, 53 üncü maddesi uyarınca 7 yıl 13 ay hapis ve 25.000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarının uygulanmasına, suçta kullanılan aracın aynı Kanun'un 54 üncü maddesi gereğince müsadaresine karar verilmiştir.

2. Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesi kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik; hukuka aykırılığın düzeltilerek sanığın istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyizinin özetle; göçmenlerin bölgede yaygın olarak taşınması dolayısıyla eyleminin yasal olduğu düşüncesi ile hakaret ettiği, daha sonra suç işlediğinin farkına vardığı ve pişmanlık yaşadığı, daha önceden atılı suçtan sabıkasının bulunmaması da gözetilerek hakkında verilen hükmün bozulması ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesine yönelik olduğu belirlenmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Olay günü saat 21.00 sıralarında kolluk görevlileri tarafından sanığa ait olan beyaz renkli minibüsün durdurulmak istenmesi üzerine minibüs şoförünün minibüsü durdurarak kaçtığı, yapılan çalışmalara rağmen sürücünün ele geçirilemediği ancak araç içerisindeki 72 Afganistan uyruklu yabancı şahıs olduğunun tespit edildiği ve göçmenlerin yakalanmasalardı minübüsün kendilerini ...'a götüreceğini beyan ettiklerinden bahisle sanık hakkında göçmen kaçakçılığı suçundan cezalandırılması talebi ile açılan kamu davasında Yerel Mahkemece; olay tarihinde ülkemize yasa dışı giriş yapmış olan 72 göçmenin sanığın kullandığı araca bindiği,

araç ile seyir halindeyken kolluk ekiplerince durdurulmaya çalışıldığı, ancak araç şöförünün kaçtığı, minibüste yapılan kontrolde araç içerisinde göçmenlerin bulunduğu her ne kadar olay esnasında sanık yakalanmamış ve göçmenler sanığı teşhis edememiş ise de; sanığın olayı ikrar etmesi ve ayrıntılı olarak açıklaması, ikrarını destekler mahiyette sanığın kullandığı telefon numarasının HTS kayıtlarında ...'da sinyal bilgisinin alınması, aracın ruhsat sahibinin de sanık olması, sanık ile aralarında husumet bulunmayan göçmelerin beyanları dikkate alındığında;

sanığın menfaat elde etmek amacıyla yasal olarak giriş yapmayan göçmenleri taşımak suretiyle üzerine atılı göçmen kaçakçılığı suçunu işlediği kabul edilmiş, sanığın kastının yoğunluğu, göçmen sayısı dikkate alınarak alt sınırdan uzaklaşılarak hüküm kurulmuş, sanığın 14 koltuk bulunan araca şöför hariç 72 göçmen bindirmek suretiyle sanığın suçu, mağdurları onur kırıcı bir muameleye maruz bırakmak ve mağdurların hayatları bakımından tehlike oluşturabilecek şekilde işlediği kanaatine varılarak sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 79 uncu maddesinin ikinci fıkrasının (a) ve (b) bentleri uyarınca artırım uygulanmıştır.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Sanığın, yasa dışı yollardan 72 göçmeni taşıdığı olayda, suçun işleniş biçimine ve göçmen sayısının fazlalığıyla ortaya çıkan kasta dayalı kusurunun ağırlığına göre 5237 sayılı Kanun'un 3 üncü maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen orantılılık ilkesi de gözetilerek, aynı Kanun'un 79 uncu maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca temel cezanın üst sınırdan veya üst sınıra yakın belirlenmesi gerekirken yazılı şekilde eksik belirlendiği, temel cezanın belirlenmesi sırasında alt sınırdan uzaklaşılarak ceza tayin edildiği belirtilmesine karşın adli para cezasının alt sınırdan takdir edildiği,

ayrıca aynı Kanun'un 62 nci maddesi uyarınca altıda bir oranında indirim yapıldığında 8 yıl 1 ay 15 gün hapis cezasına hükmedilmesi gerekirken hesap hatası yapılarak 7 yıl 13 ay hapis cezasına hükmedilmek suretiyle eksik ceza tayin edilmiş ise de aleyhe istinaf bulunmadığından bu hususlardan dolayı davanın yeniden görülmesinin mümkün olmadığı, İlk Derece Mahkemesinin kararında eleştiri konusu yapılan hususlar ile düzeltilmesine karar verilen husus dışında usule veya esasa ilişkin herhangi bir hukuka aykırılığın bulunmadığı, delillerde veya işlemlerde herhangi bir eksikliğin olmadığı,

ispat bakımından değerlendirmenin yerinde olduğu belirtilmiş ancak sanık hakkında hükmolunan adli para cezası taksitlendirilirken, taksitlerden birinin zamanında ödenmemesi hâlinde geri kalan kısmın tamamının tahsil edileceği belirtilmiş olmasına rağmen ödenmeyen adli para cezasının 6545 sayılı Kanun'un 81 inci maddesi ile değişik 5275 sayılı Kanun'un 106 ncı maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca infaz olunacağının kararda gösterilmemesinin 5271 sayılı Kanun'un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi ve 303 üncü maddeleri uyarınca düzeltilmesi mümkün görüldüğünden, diğer yönleri usul ve kanuna uygun olan hükümde;

hüküm fıkrasının adli para cezasının taksitlendirilmesine ilişkin bendine "tahsil edileceğine" ibaresinden sonra gelmek üzere "ve ödenmeyen adli para cezasının 6545 sayılı Kanun'un 81 inci maddesi ile değişik 5275 sayılı Kanun'un 106/3 üncü maddesi uyarınca infaz olunacağının sanığa ihtarına," ibaresinin eklenmesi suretiyle hukuka aykırılığın düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Sanığın samimi ikrarı, göçmenlerin beyanı ve tüm dosya kapsamından sanığın atılı suçu işlediğine dair İlk Derece Mahkemesi ve Bölge Adliye Mahkemesinin kabulünde hukuka aykırılık bulunmadığı, sanığa verilen ceza miktarı gözetildiğinde hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının kanunen mümkün olmadığı, sanığa yükletilen göçmen kaçakçılığı eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanun'a uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Eylemin göçmenlerin hayatları bakımından bir tehlike oluşturacak şekilde ve onur kırıcı bir muameleye maruz bırakılarak işlenmesi nedeni ile somut olayda iki nitelikli halin birlikte oluştuğu gözetildiğinde artırım oranının üst sınıra yakın belirlenmesi gerekirken alt sınırdan yapılmış ise de aleyhe temyiz olmadığından bozma yapılamayacağı anlaşılmakla sanığın temyiz sebepleri ve sair yönlerden yapılan incelemede hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesinin, kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca ... Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,