Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2022/6015 K.2025/2323

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında verilen hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde sunulduğu ve temyiz dilekçesinde temyiz sebebine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında hakaret suçundan İlk Derece Mahkemesince verilen mahkûmiyet hükmüne yönelik Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi, savunmalarının dikkate alınmadığına, suçlamaların haksız olduğuna, katılana hakaret etmediğine, katılanın kendisine hakaret ettiği, randevu vermediği ve kendisini dışarı attırdığına yöneliktir.

III. GEREKÇE

Olay tutanağı, katılan beyanları ve bu beyanları doğrulayan tanık anlatımları doğrultusunda sanığın atılı suçu işlediğine yönelik Mahkemenin takdir ve gerekçesinde bir hukuka aykırılık görülmemiştir.

Ancak;

Sanığın adli sicil kaydında görülen ilamın hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin olması, 5271 sayılı Kanun'un 231/8. maddesine 28.06.2014 tarihli ve 6545 sayılı Kanun'un 72. maddesiyle “denetim süresi içinde, kişi hakkında kasıtlı bir suç nedeniyle bir daha hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilemez.” cümlesi eklenmiş ise de, daha önce verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararın denetim süresi geçtikten sonra incelemeye konu suçun işlenmesi karşısında, sanığın kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışları göz önünde bulundurulup,

yeniden suç işleyip işlemeyeceği konusunda bir değerlendirme yapılarak hükmün açıklanmasının geri bırakılması hususunda bir karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, "Sanık hakkında verilmiş hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı bulunduğundan ve koşulları oluşmadığından hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına" şeklindeki yasal ve yerinde olmayan gerekçeyle anılan Kanun maddesinin uygulanmaması,

Hukuka aykırı görülmüştür.

IV. KARAR