Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2022/6021 K.2025/2326

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında verilen hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde sunulduğu ve temyiz dilekçesinde temyiz sebebine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında hakaret suçundan İlk Derece Mahkemesince verilen mahkûmiyet hükmüne yönelik Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemi, sanığın polis memurlarına hakaret etmediğine, tanıklar S. D., M. K., Ş. E. ve mağdur S. K.'nin sanığın hakaret etmediğini doğruladıklarına, tanıklar A. Y. ve H. İ. G. ile katılan ...'ın ise sanığın hakaret ettiğine dair bir anlatımlarının bulunmadığına, katılan ... ve diğer polis memurlarının da kendilerine hakaret eden kişinin diğer sanık olduğunu belirttiklerine, görüntü ve ses kayıtları incelendiğinde sanığın aleyhine somut delil bulunmadığına, sanığın beraatine karar verilmesi gerektiğine, kabul anlamına gelmemekle birlikte sanığın kendisine hakaret ettiğini belirten tek katılanın ... olması sebebiyle zincirleme suç hükümlerinin uygulanmaması gerektiğine yöneliktir.

III. GEREKÇE

Hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleşmesinden sonra, denetim süresi içerisinde kasıtlı bir suç işlenmesi nedeniyle açıklanmasına karar verilecek yeni hükmün, Yargıtay incelemesine tabi olacak ve kesinleşmesi halinde infaza verilecek hüküm olacağı, bu nedenle kararın dayandığı tüm kanıtların, bu kanıtlara göre ulaşılan sonuçların, iddia, savunma, tanık anlatımları ve dosyadaki diğer belgelere ilişkin değerlendirmeler ile sanığın eyleminin ve yüklenen suçun unsurlarının nelerden ibaret olduğunun,

hangi gerekçeyle hangi delillere üstünlük tanındığının açık olarak gerekçeye yansıtılması ve bu şekilde cezanın şahsileştirilmesi gerekirken, açıklanan ilkelere uyulmadan, gerekçesiz karar verilerek Anayasa'nın 141., 5271 sayılı Kanun'un 34., 223. ve 230. maddelerine muhalefet edilmesi hukuka aykırı görülmüştür.

IV. KARAR