Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2022/6763 K.2025/524

Yapılan ön inceleme neticesinde, sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz isteminin reddini gerektirir sebeplerin bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Bozma üzerine yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Kocaeli 8. Asliye Ceza Mahkemesinin kararı ile sanık hakkında hakaret ve görevi yaptırmamak için direnme suçlarından, mahkumiyet kararları verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği, dosya bir bütün olarak değerlendirildiğinde isnat edilen suçların işlenmediğine, dosyada tarafsız bir tanığın olmadığına, kararların bozulması gerektiğine, vesaire ilişkindir.

III. GEREKÇE

Tüm dosya kapsamı, katılan polis memurlarının aşamalarda birbirleriyle uyumlu ve istikrarlı beyanlarda bulunmaları ve iddialarıyla uyumlu 05.06.2014 tarihli olay tutanağı karşısında, sanığın kamu görevlisi olan katılanlara hakaret edip, katılan ... Özturhan'a vurmak suretiyle direndiğinden bahisle hakkında mahkumiyet kararları verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1. Bozmadan sonra yapılan yargılamada Yerel Mahkemece bozmaya karşı diyeceklerini sormak üzere sanığa duruşma gününü bildirir ihtarlı davetiye tebliğ edilip, duruşmadan haberdar edilmesi gerektiği gözetilmeden 1412 sayılı Kanun'un 326 ncı maddesinin birinci ve ikinci fıkralarına aykırı davranılması,

2. Daha önce kasıtlı bir suçtan dolayı üç aydan fazla hapis cezasına mahkum edilmemiş olan sanık hakkında, 5237 sayılı Kanun'un 51 inci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi gereğince "suçu işledikten sonra yargılama sürecinde gösterdiği pişmanlık dolayısıyla tekrar suç işlemeyeceği konusunda mahkemede bir kanaat oluşup oluşmadığı" hususu değerlendirilmeden, “Sanığın mevcut adli sicil kayıtları dikkate alındığında” biçimindeki kanuni ve yeterli olmayan gerekçeyle hapis cezasının ertelenmesine yer olmadığına karar verilmesi,

Hukuka aykırı görülmüştür.

IV. KARAR