Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2022/7514 K.2025/5830

Yapılan ön inceleme neticesinde.

24.10.2019 tarihinde yürürlüğe giren 7188 sayılı Kanun'un 29. maddesi ile değişik 5271 sayılı Kanun'un 286. maddesi gereğince, sanık hakkında Cumhurbaşkanına hakaret suçundan verilen hükmün temyiz edilebilir hale geldiği, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine dair kesin olmak üzere verilen 27.09.2019 tarihli ilam sanık ve müdafiine usulünce tebliğ edilmediğinden öğrenme üzerine yapılan temyizin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği,

temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilip Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesinin 06.12.2019 tarihli ek kararı kaldırılarak ve sanık müdafiinin duruşmalı inceleme talebinin 5271 sayılı Kanun’un 299/1. maddesi gereğince reddine karar verilerek, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında Cumhurbaşkanına hakaret suçundan İlk Derece Mahkemesince verilen mahkûmiyet hükmüne yönelik olarak, Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesince düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemi özetle; sübuta, tanıkların beyanlarının çelişkili olduğuna, aleniyet koşullarının oluşup oluşmadığının araştırılmadığına, kararın gerekçesiz olduğuna, beraat kararı verilmesi gerektiğine yöneliktir.

III. GEREKÇE

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre, yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir. Ancak, Tüm dosya kapsamından, sanığın üzerine atılı suçlamayı kabul etmemesi ve tartışma esnasında gerçekleştiği iddia edilen olayda, tarafsızlığı kuşkulu olan tanık beyanı dışında mahkumiyete yeterli delil bulunmadığının anlaşılması karşısında; sanığın beraatine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yerinde görülmeyen gerekçeyle yazılı şekilde hüküm kurulması hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR