Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2022/8654 K.2022/20719

Basit yaralama ve hakaret suçlarından sanık ...'ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 86/2, 125/1, 62/1 (2 kez) ve 52/2. (2 kez) maddeleri uyarınca 2.000.00 Türk lirası ve 1.500,00 Türk lirası adli para cezaları ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231/5. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair ...

Sulh Ceza Mahkemesinin 05/03/2013 tarihli ve 2011/3319 esas, 2013/509 sayılı kararının 10/05/2013 tarihinde kesinleşmesini müteakip, sanığın denetim süresi içerisinde 14/05/2014 tarihinde işlediği kasıtlı suçtan mahkûm edildiğinin ihbarı üzerine sanık hakkındaki hükmün açıklanması ile 5237 sayılı Kanun'un 86/2, 125/1, 62/1, (2 kez) 52/2 (2 kez) ve 5271 sayılı Kanun'un 251/3.

(2 kez) maddeleri uyarınca 1.500,00 Türk lirası ve 1.120,00 Türk lirası adlî para cezaları ile cezalandırılmasına dair ... Asliye Mahkemesinin 18/11/2020 tarihli ve 2019/322 esas, 2020/768 sayılı kararının, Adalet Bakanlığı tarafından kanun yararına bozulmasının istenilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 28/04/2022 gün ve 2022/39332 sayılı istem yazısıyla Dairemize gönderilen dava dosyası incelendi.

İstem yazısında.

"5237 sayılı Kanun'un 86/2 ve 125/1. maddelerinde düzenlenen basit yaralama ve hakaret suçlarının soruşturma ve kovuşturmasının şikayete bağlı olduğu, müşteki ...'un savcılıkta verdiği 26/04/2011 tarihli ifadesinde, talimat yoluyla mahkemede alınan 07/09/2011 tarihli beyanında ve son olarak 16/04/2015 tarihli oturumda sanık hakkındaki şikayetinden vazgeçtiğini beyan ettiği ve sanığın da şikayetten vazgeçmeyi kabul etmediğine dair bir beyanının bulunmadığının anlaşılması karşısında,

şikayetten vazgeçme nedeniyle sanık hakkında açılan kamu davasının 5237 sayılı Kanun'un 73/4 ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 223/8. maddeleri gereğince düşmesine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yargılamaya devamla yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir." denilmektedir.

Hukuksal Değerlendirme:

5237 sayılı TCK'nın 131/1. maddesinde, “Kamu görevlisine karşı görevinden dolayı işlenen hariç; hakaret suçunun soruşturulması ve kovuşturulması, mağdurun şikâyetine bağlıdır." hükmüne yer verildiği,

Aynı Kanunun 86/ 2 maddesinde, Kasten yaralama fiilinin kişi üzerindeki etkisinin basit bir tıbbî müdahaleyle giderilebilecek ölçüde hafif olması hâlinde, mağdurun şikâyeti üzerine, dört aydan bir yıla kadar hapis veya adlî para cezasına hükmolunur. Suçun kadına karşı işlenmesi hâlinde cezanın alt sınırı altı aydan az olamaz.

5237 sayılı TCK'nın 73. maddesinin 4. fıkrasında ise, “Kovuşturma yapılabilmesi şikayete bağlı suçlarda kanunda aksi yazılı olmadıkça suçtan zarar gören kişinin vazgeçmesi davayı düşürür." hükümleri düzenlenmiştir.

5271 sayılı CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrasında da, “Türk Ceza Kanununda öngörülen düşme sebeplerinin varlığı yada soruşturma yada kovuşturma şartının gerçekleşmeyeceğinin anlaşılması hallerinde, davanın düşmesine karar verilir." hükmü yer almaktadır.

İncelenen somut olayda; Mağdurun 26/04/2011 tarihinde Cumhuriyet Savcısı huzurunda, 07/09/2011 ve 16/04/2015 tarihlerinde ise hakim huzurunda şikayetten vazgeçtiği, sanığa ise şikayetten vazgeçmeyi kabul edip etmediği sorulmadan TCK'nın 125/1 ve 86/2. maddeleri uyarınca sanık hakkında mahkumiyet hükmü kurulduğu anlaşılmıştır.

Dairemizce de benimsenen, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 15.10.2020 tarih ve 2018/18-589 E, 2020/421 sayılı ilamında belirtildiği üzere, TCK’nın 74. maddesinin altıncı fıkrasına göre kanunda aksi yazılı olmadıkça şikâyetten vazgeçmenin bunu kabul etmeyen sanığı etkilemeyeceğinin düzenlenmiş olması ve anılan Kanun hükmünün amacının yargılama sonucunda beraat etme ihtimali bulunan sanık hakkında yargılamaya devam olunarak suçun sabit olmaması hâlinde sanığın beraatına, sabit olduğunun anlaşılması durumunda ise cezalandırma zorunluluğu ortadan kalktığı için davanın düşmesine karar verilmesini gerektirmesi karşısında,

her ne kadar sanığın şikayetten vazgeçmeyi kabul edip etmediğine ilişkin bir beyanı yok ise de yargılama sonucu sanığın atılı suçu işlediğinin sabit olması nedeniyle mahkumiyetine karar verildiği ve bu kararın kesinleşerek kanun yararına bozma talebiyle incelendiği dolayısıyla beraat etme ihtimalinin bulunmadığı, ancak TCK'nın 73. maddesinin dördüncü ve CMK'nın 223. maddesinin sekizinci fıkraları uyarınca, kovuşturma şartının ortadan kalkması ve bir düşme sebebi bulunduğundan davanın düşmesine karar verilmesi gerektiği kabul edilmelidir.

Sonuç ve Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın kanun yararına bozma istemi doğrultusunda düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden,

1- Hakaret ve kasten yaralama suçlarından sanık ... hakkında, ... Asliye Ceza Mahkemesi'nin 18/11/2020 tarihli ve 2019/322 esas, 2020/768 sayılı kararının, 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

2- Aynı Kanunun 4-d fıkrası uyarınca karardaki hukuka aykırılık, hükmün Yargıtay tarafından düzeltilmesini gerektirmekle; sanık hakkında hakaret ve kasten yaralama suçlarından açılan kamu davalarının, TCK’nın 73/4. ve CMK’nın 223/8. maddeleri gereğince DÜŞMESİNE,